World Strongest Financial Markets:
ြGlobal Finance မွာ ျဗိတိန္ႏုိင္ငံက အေမရိကားကို ေက်ာ္ၿပီး နံပါတ္(၁) ဗုိလ္စြဲတယ္လို႔ World Economic Forum က ေၾကာ္ျငာတယ္။ ျဗိတိန္ၿပီးေတာ့ ၾသစေၾကးလ်၊ ေနာက္ အေမရိကား၊ အေမရိကားေနာက္မွာ စကၤာပူက ကပ္ေနတယ္။
ကေနဒါေတာင္မွ စကၤာပူနဲ႔ ေဟာင္ေကာင္ၿပီးမွ လာတယ္။
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံခ်င္းစီရဲ့ အားနည္းခ်က္နဲ႔ အားသာခ်က္တုိ႔ကို ေဖာ္ျပထားတာလည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္။
Ranking:
1. United Kingdom
2. Australia
3. United States
4. Singapore
5. Hong Kong
6. Canada
7. Switzerland
8. Netherlands
9. Japan
10. Denmark
11. France
12. Germany
13. Belgium
14. Sweden
15. Spain
16. Ireland
17. Norway
18. Austria
19. Finland
20. United Arab Emirates
21. Italy
22. Malaysia
23. South Korea
24. Saudi Arabia
25. Jordan
ထိပ္သီး ၂၅ႏုိင္ငံမွာ အနီက အာရွ၊ အစိမ္းက အေရွ႔အလယ္ပိုင္း။ က်န္တာ အေနာက္နဲ႔ ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ား။
တရုတ္က ၂၆၊ ထုိင္း ၃၅၊ အိႏၵိယ ၃၈၊ ဖိလစ္ပိုင္က နံပါတ္ ၅၀မွာ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ေတာင္မွ နံပါတ္ ၅၄မွာ ခ်ိတ္တယ္။
(ျမန္မာလား..၊ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္နဲ႔ စီးပြားေရးေတြ ဒီေလာက္ ခုိင္မာဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေနတာ ကမၻာကမွ မသိၾကပဲေလ။)
အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ အာဖရိကားက ႏုိင္ငံတစ္ခ်ိဳ႔လဲ Financial Markets ခုိင္မာတဲ့အထဲမွာ မပါဘူး။
United Kingdom
Strengths: Insurance, M&A, securitization, size of banking system
Weaknesses: Financial stability, currency stability, bank efficiency
Australia
Strengths: Low sovereign debt, retail access to capital
Weaknesses: Bond market capitalization, commercial access to capital
Singapore
Strengths: Institutional and business environment, bank efficiency
Weaknesses: Public debt, disclosure of financial information
Canada
Strengths: Access to capital, banking stability
Weaknesses: Relatively weak legal rights and official supervisory powers
United Arab Emirates
Strengths: Stable banking system, favorable tax regime
Weaknesses: Risk of sovereign debt crisis, poor disclosure
(ယူေအအီးမွာ အခြန္မရွိဘူး။ မသိမသာ တစ္ျခားေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေနၿပီး ေကာက္ေနတာေတြေတာ့ရွိတယ္။ အခြန္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္မထားဘူး။ ၀င္ေငြခြန္၊ ယူေအအီး အစိုးရကို ေပးစရာမလိုဘူး။ ဥပမာ- လစာ ၃၀၀၀ ဆို၊ အဲဒါ အသားတင္ပဲ။ ပစၥည္း၀ယ္လည္း ၃ဒါဟမ္ ဆို ၃ ဒါဟမ္ ပဲ ေပးရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတယ္။)
South Korea
Strengths: Human capital, insurance
Weaknesses: Commercial and retail credit access
(NTM = Notes to Myself)
source: http://www.businessweek.com/
Oct 30, 2009
NTM: World Strongest Financial Markets
Oct 26, 2009
သမီးနာမည္ "အင္ၾကင္းေမ" ပါ။
(ေရးသူ - မယဥ္ယဥ္ၿငိမ္း)
သာသနာ့ေရာင္ျခည္ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းဟာ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕နယ္ စေလၿမိဳ႕မွာ တည္ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၁ခုႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စေလၿမဳိ႕တြင္ အစုိးရပညာသင္ေက်ာင္း ၄ေက်ာင္းတည္ရွိေသာလည္း ထုိေက်ာင္းမ်ားတြင္ ပညာမသင္ၾကားႏုိင္ေသာ ကေလးငယ္ ၃၅ေယာက္အား ပညာသင္ၾကားေပးရာမွ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ယခုအခါတြင္ ေက်ာင္းသားဦးေရ ၈၀ထိရွိလာၿပီျဖစ္ၿပီး ဆရာဆရာမငါးဦးျဖင့္ ပညာသင္ၾကားေပးလွ်က္ရွိသည္။ သာသနာ့ေရာင္ျခည္ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ေက်ာင္းသည္ ေက်ာင္းအေနျဖင့္ ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္သည့္အျပင္ နရပတိစည္သူမင္းလက္ထက္က စာတုိက္ေတာ္မ်ား ေရွးေဟာင္းစာေပပရပုိက္မ်ားရွိျခင္းေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသားဧည့္သည္မ်ား မၾကာခဏလာေရာက္ေလ့လာရင္ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ စာအုပ္၊ခဲတံမ်ား အလွဴခံရရွိေသာ္လည္း လုံေလာက္ျခင္းမရွိသည့္အေနအထားျဖစ္သည္။ ဧည့္သည္တစ္ဦးလွ်င္ စာအုပ္၂ဒါဇင္ႏွင့္ ခဲတံ၁ဒါဇင္ေလာက္သာလွဴဒါန္းႏုိင္ျခင္းမ်ားလက္ခံရရွိေသာ္လည္း ထုိဧည့္သည္တုိ႕၏ လွဴဒါန္းမႈကုိ မ်ားစြာ အားကုိးႏုိင္ျခင္း မရွိေပ။
ဆရာေတာ္အေနျဖင့္ အျခားနယ္ခံ အလွဴရွင္မ်ား၊ ဆရာေတာ္အား လာေရာက္လွဴဒါန္းမႈမ်ားႏွင့္ ရပ္တည္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ေက်ာင္း၏အဓိကလုိအပ္ခ်က္မွာ ဗလာစာအုပ္၊ပုံႏွိပ္စာအုပ္ႏွင့္ ခဲတံျဖစ္သည္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေ၀းလံလွသျဖင့္ အလွဴရွင္အေရာက္နည္းသည့္ေဒသတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။
ကေလးမ်ားသည္ မိဘႏွင့္ေနထုိင္ႀကီးျပင္ရမႈ၊ ေမတၱာအျပည့္ရရွိမႈတုိ႕ေၾကာင့္လားမသိ... ရန္ကုန္ရွိ ပရဟိတေဂဟာရွိ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္မတူ လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္ ရဲရင့္မႈအျပည့္ရွိျခင္း၊ မိမိတုိ႕၏ အိမ္ေထာင္စုအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းမြန္စြာေျပာျပႏုိင္ျခင္းမ်ားကုိေတြ႕ရသည္။
ေဖၚျပပါပုံမွာ သူငယ္တန္းတြင္ပညာသင္ၾကားေနေသာ မအင္ၾကင္းေမ၏ပုံျဖစ္သည္။
ေမး။ ။သမီးနာမည္ဘယ္လုိေခၚလဲ
ေျဖ။ ။သမီးနာမည္ အင္ၾကင္းေမလုိ႕ေခၚပါတယ္။
ေမး။ ။ သမီးအေဖနဲ႕အေမနာမည္ေျပာျပပါအုံး။
ေျဖ။ ။ သမီးအေဖက ဦး.......နဲ႕ အေမ့နာမည္ကေဒၚ.........ျဖစ္ပါတယ္။
ေမး။ ။ သမီးအေဖနဲ႕အေမက ဘာအလုပ္လုပ္ၾကလဲသမီး။
ေျဖ။ ။ သမီးအေဖက ေျခေထာက္မေကာင္းလုိ႕အလုပ္မလုပ္ႏုိင္ပါဘူးရွင့္။ အေမက ဟင္းရြက္ေရာင္းပါတယ္။ အေမ၀ယ္ေပးတဲ့ ေစ်း၀ယ္ထားတဲ့ဟာကုိ အေဖက အိမ္မွာခ်က္ေပးပါတယ္....။
ကၽြန္မ အေတာ္အံ့ၾသသြားပါတယ္။ ကၽြန္မလာမယ္ ကၽြန္မေမးမယ္ဒါေၾကာင့္ဒီလုိေျဖရမယ္လုိ႕ ဘယ္သူကမွ ေျပာထားပုံမရပါဘူး။ ကၽြန္မေမးတာကုိ ၿပဳံးၿပီးေျဖေနတာေလးက အေတာ္ေလးကုိ သြက္သြက္လက္လက္ကေလးျဖစ္ပါတယ္။
အင္ႀကင္းေမတုိ႕လုိ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ ကေလးမ်ားရဲ႕စာသင္ေက်ာင္းေလးကုိ ကုိယ္တုိင္သြားေရာက္လွဴဒါန္းႏုိင္ျခင္းမရွိေတာင္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ားရွိရင္လဲ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းလုိ႕ ရပါေၾကာင္း ကေလးမ်ားအက်ဳိးေမွ်ာ္လုိ႕ ႏႈိးေဆာ္တင္ျပလုိက္ရပါတယ္ရွင့္။
(ယဥ္ယဥ္ၿငိမ္း)
yin2nyein@gmail.com
--------------------------------------------------------------------------
ျမန္မာျပည္မွာ ရွိတဲ့ ကေလးငယ္မ်ား ပညာသင္ၾကားေရးအတြက္ အလွဴဒါနျပဳလုပ္လိုသူမ်ား မယဥ္ယဥ္ၿငိမ္း (yin2nyein@gmail.com) (Helping Hands for New Generation HH4NG) ကို ဆက္သြယ္ၿပီး ေမးျမန္းလွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။
Helping Hands for New Generation (မယဥ္ယဥ္ၿငိမ္းနဲ႔ အဖြဲ႔) ရဲ့ ပရဟိတလူငယ္ေဂဟာ၊ မိဘမဲ့ေက်ာင္း စတာေတြမွာ အလွဴအတန္းျပဳၾကတာေတြရယ္၊ ပညာလိုလာၿပီး ပညာသင္စရိတ္မတတ္ႏုိင္တဲ့ကေလးငယ္ေတြကို ပညာသင္စရိတ္ ကူညီေဆာင္မေပးတာေတြရယ္၊ အစရွိတာေတြကို Helping Hands for New Generation Blog မွာလည္း ဖတ္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။
Blog မွာ update မလုပ္ျဖစ္ၾကေပမယ့္၊ HH4NG ဟာ အျမဲတက္ႀကြေနၾကပါတယ္။
ကုိယ့္အတြက္ ဘာရယ္မဟုတ္ တစ္ပတ္ေလာက္နဲ႔ သံုးျဖဳန္းပစ္လိုက္မယ့္၊ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ အက်ီ ၤတစ္ထည္၀တ္လိုက္မိမယ့္ ေငြေၾကးပမာဏဟာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ တစ္ႏွစ္စာ ပညာသင္ေက်ာင္းစရိတ္ ျဖစ္ပါတယ္ လို႔ သိလိုက္ရတဲ့အခါ၊ တကယ္လိုအပ္တ့ဲေနရာမွာ လွဴလိုက္ရတာပါလားလို႔ ေတြးမိၿပီး ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး ခံစားခဲ့ဖူးပါတယ္။
နည္းသည္မ်ားသည္မဟုတ္၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ဘယ္မွာ လွဴဒါန္းႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို မယဥ္ယဥ္ၿငိမ္း (yin2nyein@gmail.com) ထံ ဆက္သြယ္ၿပီး ေမးျမန္းလို႔ ရပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ။
edit: ဓာတ္ပံုမ်ား
Oct 21, 2009
မေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ စကားမ်ား ေနာက္ကြယ္ရွိ လွ်ိဳ႔၀ွက္စာလံုးမ်ား (သို႔မဟုတ္) သိဂီ ၤ
(၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္)
“ေျပာ... ”
“အံမယ္..ေလသံကလဲ မာလိုက္တာ။”
သူမ၏ အသံတိုးတိုးမွ်င္မွ်င္ေလးကို ၾကားလိုက္ရသည့္ခဏ၊ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး မိုးစုိၿပီး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ခ်င္ေနသည္မ်ား ေပ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
“ငါ.. လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္နားက ဆက္သြယ္ေရးဖုန္းကေန ဆက္တာ။ နင့္လို အိမ္မွာထုိင္ၿပီး အလကားေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဖုန္းျပန္ေခၚပါအံုး ဆုိလို႔ ငါ အခုျပန္ေခၚတာ..၊ ဘာလဲ..ျမန္ျမန္ေျပာ။”
“password ေပးမလို႔ေလ။ နင္ပဲ ငါ့ Template ျပင္ေပးမယ္ဆို။”
“password မလိုပါဘူး။ နင္ သင္တန္းကို လာမွ အတူတူျပင္ၾကမယ္။”
“ေျပာခ်င္လုိ႔ပါဟယ္..ဟိဟိ”
“ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ၊ ခဏေလး။ ငါ ေရးမွတ္ထားမယ္။”
“စီ၊ အိတ္ခ်္၊ အိုင္၊ တီ၊ ပီ”
“အင္း.. c h i t p..”
“ေအ၊ အာ၊ တီ ၊ အီး၊ အယ္လ္.. ဒါပဲ။”
“a r t el.....။
c h i t p a r t e l ဟုတ္လား။ နင့္ဟာႀကီးကလဲ ဘာႀကီးတုန္း... ခ်ာပါတီလား။”
“ေကာင္စုတ္၊ ခ်ာပါတီ.. နင္ပဲစား။ ေသခ်ာ ဖတ္ႀကည့္အံုး။”
“ဟင္.. ခ်စ္..ပါ..တယ္..၊ ဟုတ္လား။”
“ေအးေလ..နင့္ကို အေျဖေပးတာေလ။ ဘာအခုမွ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနတာလဲ။”
“သိဂီ ၤ.. နင္ အတည္ေျပာတာလား။ ငါ နင့္ကို အေျဖေတာင္းတုန္းက ေအာင္သီဟခုိင္ မိန္းမ ဗိုက္ႀကီးတုန္းက။ ခု သူတုိ႔ကေလးေတာင္ လမ္း စ ေလွ်ာက္ေနၿပီ။ နင္ပဲ.. အဲဒီ့အေၾကာင္း မေျပာရဘူး၊ ေျပာရင္ မေခၚေတာ့ဘူးဆိုလို႔ .. ငါ့မွာ ေယာင္ၿပီးေတာ့ေတာင္ မဟရဲဘူး။ ခုက်မွ ျဗဳန္းစားႀကီး။”
“အံမယ္..။ အေျဖ.. မလိုခ်င္လဲ ေနေပါ့။ ငါ password ျပန္ေျပာင္းလိုက္မယ္။ ဒါပဲ။ ေနာက္ ေတြ႔မွ ဆက္ေျပာမယ္။”
“လိုခ်င္တာေပ့ါဟာ..။ ဟဲ့..ေနအံုး။”
သူမ ဖုန္းခ်သြားသည္။ သူမသည္ ယခုကဲ့သို႔ပင္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္၊ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိသည္။
ယခင္က သူႏွင့္ သူမသည္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ထုိေန႔မွ စ၍ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။
(၂၀၀၁ ခုႏွစ္)
သူမသည္ သူ၏ အခ်စ္ဦး မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည္။
သူမ ျပံဳးလိုက္ေသာအခါ လင္းလက္သြားေသာ မ်က္၀န္းေလးမ်ားကို သူ ခ်စ္သည္။
သူမ စိတ္ညစ္ေသာအခါ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႔ထားေသာ မ်က္ခံုးႏွစ္ခုၾကားရွိ တြန္႔ေနေသာ ႏွဖူးျပင္ အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုကို သူ ခ်စ္သည္။
စာသင္ခ်ိန္ အတန္းထဲတြင္ လြယ္အိပ္ေပၚ ေမွာက္အိပ္ေနရမွ အတန္းခ်ိန္ၿပီးဆံုးသြား၍ အိပ္မႈန္စံုဖြား ထ လာ ေသာအခါ ပါးျပင္ေပၚတြင္ ထင္ေနေလ့ရွိသည့္ လြယ္အိပ္ရာေလးမ်ားကို သူ ခ်စ္သည္။
လက္သည္းအရွည္ မထားတတ္ေသာ၊ လက္သည္းနီ မဆိုးတတ္ေသာ သူမ၏ တံုးတိတိ လက္သည္းေလးမ်ားကို သူ ခ်စ္သည္။
သူမကို ခ်စ္ရသည္မွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ၊ သူမသည္ သူမျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္သာ သူ ခ်စ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ခ်စ္စရာေကာင္းေသာေၾကာင့္ ခ်စ္လွ်င္၊ ခ်စ္စရာမေကာင္းေတာ့ေသာ တစ္ေန႔ အခ်စ္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားႏုိင္သည္။
လွေသာေၾကာင့္ ခ်စ္လွ်င္၊ အလွပ်က္သြားေသာ တစ္ေန႔ အခ်စ္ ပ်က္သြားႏုိင္သည္။
သူ႔တြင္ ထုိသို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား မရွိပါ။
ရိုးရွင္းစြာ ခ်စ္ခဲ့ရပါသည္။
(၂၀၀၂ ခုႏွစ္)
“ငါ.. password ေျပာင္းလိုက္ၿပီ။”
“ဘယ္ အီးေမးကို ေျပာတာလဲ။ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူသံုးေနၾကဟာကို ေျပာတာလား။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ..သိင္..”
သူ႔ ပခံုးစြန္းကို သူမ နမ္းေနၾကအတိုင္း တစ္ရိႈက္မက္မက္ နမ္းပါသည္။
“ငါ နင့္ကုိ မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ ေပ်ာ့ညံ႔လြန္းတဲ့ နင့္ကုိ.. မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ နင့္ အလုပ္၊ နင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ နင့္ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အျမဲပဲ ငါက ေနာက္ဆံုးမွ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ အျဖစ္မ်ိဳးကိုလဲ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ အမ်ားအျမင္မွာ..ငါကသာ ခ်စ္ေန၊ ဂရုစိုက္ေနရၿပီး၊ နင့္ဘက္က နည္းနည္းေလးမွ ယုယမႈမရွိတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကိုလည္း ငါ.. မုန္းတယ္။ နင့္ကို ခ်စ္ရလြန္းတဲ့ အျဖစ္ကို ငါ...
ငါ.. မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။”
နမ္းသည္။ မခ်စ္ေတာ့ဘူး - ဟု ေျပာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူမ ငိုပါသည္။
သူ သူမကို ခ်စ္ခဲ့ရသည့္ အခ်စ္မ်ားတြင္ အေၾကာင္းအရာမ်ား မရွိေသာ္လည္း
သူမ၏ အခ်စ္တြင္ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားစြာရွိခဲ့သည္ ဆိုေသာအခ်က္ကို သူ နားမလည္ခဲ့မိပါ။
(၂၀၀၃ ခုႏွစ္)
တစ္ရက္တြင္ သူမသည္ ဒ႑ာရီ ဇာတ္ကားတြင္းမွ ေမသန္းႏု ကဲ့သုိ႔ မွန္တင္ခံုေရွ႔တြင္ ျပံဳးျပံဳးေလးထုိင္ေနသည္ကို သူ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထုိဇာတ္ကားသည္ သူ၏ အႀကိဳက္ဆံုးကားမ်ားတြင္ တစ္ကားအပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့သည္။ 
ဘာေၾကာင့္မ်ား ထိုဇာတ္ကားကို သူႏွစ္သက္ခဲ့မိပါလိမ့္...။
သူႏွင့္ သူမ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ေသာ အခ်ိန္တြင္ သူမ၏ အသက္ ၂၃ႏွစ္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆက္မေတြ႔ေတာ့ပါ။
သူသည္ သူမအေၾကာင္း ေတြးမိေသာ အခါတုိင္း သူႏွင့္ မဆိုင္ေတာ့သည့္ သူတစ္ေယာက္၏ အေၾကာင္းကို ေတြးေတာသည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ အမွတ္မထားမိပါ။
သူ၏ ခ်စ္သူအေၾကာင္း၊ ခ်စ္သူႏွင့္ သူ၏ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ေန႔စြဲမ်ားအေၾကာင္းကို စိတ္ရွင္းစြာႏွင့္ ေတြးမိျခင္းသာ ျဖစ္၏။
ထုိ႔အတြက္ သူ႔တြင္ အျပစ္ရွိပါသလား။ ထုိသုိ႔ မထင္မိခဲ့ေခ်။
သူမႏွင့္ အဆက္အသြယ္မ်ား ျပတ္သြားခဲ့သည္။ တစ္ဆင့္စကား၊ သတင္းစကားမ်ားလည္း မၾကားရေတာ့ေပ။
သူ၏ အေတြးထဲတြင္ သူမသည္ အသက္ ၂၃ႏွစ္ထက္ မည္သည့္အခါမွ် မႀကီးပါ။
သူမ အဖြားႀကီးအရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိေစကာမူ၊ သူမအေၾကာင္း သူ စဥ္းစားမိေသာအခါတိုင္း သူမသည္ သူႏွင့္ ခ်စ္ခဲ့သည့္ အသက္အရြယ္မွာပင္၊ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအရာမ်ားျဖင့္၊ တီတီတာတာ စကားဆိုေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါမည္။
(၂၀၀၅ ခုႏွစ္)
တစ္ညတြင္ အိပ္မက္တစ္ခု၏ အလယ္၌ သူ လန္႔ႏုိးလာၿပီး၊ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ အသံုးျပဳခဲ့ဖူးေသာ အီးေမးလိပ္စာအား စိတ္ထဲတြင္ ရွိေနသည့္ password တစ္ခုျဖင့္ သူ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ထုိအခါ..။ ။
Oct 12, 2009
ဓာတ္ပံုရိုက္ ၀ါသနာပါသူတစ္ဦး၏ ေမွာင္မုိက္ေသာ ေန႔လယ္ခင္း
သူ ဓာတ္ပံုဆရာ မဟုတ္ပါ။ ဓာတ္ပံုရိုက္ရသည္ကို ၀ါသနာပါေသာေၾကာင့္သာ ရိုက္ေနျခင္း ျဖစ္၏။
ဓာတ္ပံုပညာျဖင့္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရန္လည္း ရည္ရြယ္မထားေသာေၾကာင့္ ထိုပညာရပ္အား ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃနဏလည္း မသင္ျဖစ္ခဲ့။ ရိုက္တတ္ရံု - ဟူေသာ စကားလံုးသည္ သူႏွင့္ သင့္ေတာ္လွသည္။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကင္မရာမ်ား ေပၚလာေသာေၾကာင့္လည္း သူ ရိုက္ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဖလင္သံုး၍ရိုက္ရေသာ ကင္မရာမ်ားျဖင့္သာဆိုလွ်င္ သူ ယခုကဲ့သုိ႔ ဓာတ္ပံုမ်ားမ်ားစားစား ရိုက္ျဖစ္မည္ မဟုတ္ေပ။
ထိုအရာအား ၀ါသနာပါေသာအခါ ေငြကုန္ပါသည္။
ကင္မရာ၀ယ္ရံုျဖင့္ မၿပီးေသး၊ မွန္ဘီလူးမ်ား၊ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ႏွင့္အတူ တစ္ျခား လိုအပ္ေသာ တိုလီမုိလီမ်ားကိုလည္း ၀ယ္ရေသးသည္။ တစ္ျခားေနရာမ်ားတြင္ ျဖဳန္းတီရန္အတြက္ အသံုးစရိတ္ အပိုမရွိေသာ္လည္း၊ ၀ါသနာအတြက္ လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုမူ သူ စုေဆာင္း၍ ၀ယ္ျဖစ္ပါသည္။ 
တစ္ေန႔တြင္ ၀ါသနာတူရာဓာတ္ပံုရိုက္သူမ်ား စုေပါင္း၍ ေက်းလက္ေဒသဘက္သို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ထြက္ရန္ ခ်ိန္းဆိုျဖစ္ၾကသည္။ သူသြားရာသုိ႔၊ ဓာတ္ပံုမရိုက္ေသာ္လည္း အေဖာ္အျဖစ္ ေျပာမနာဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း အတူတူပါလာ၏။
ေတာဘက္တြင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ရန္အတြက္ လွပေသာ ရွဴခင္းမ်ားသာမက ကေလးငယ္မ်ား၏ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ မ်က္ႏွာေလးမ်ားလည္း ရွိ၏။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကေလးအမ်ားစုကို ရြာထဲႏွင့္ လယ္ထဲတြင္ ေတြ႔ရသည္။
သို႔ႏွင့္ ပါးကြက္ၾကားျဖင့္ ကေလးငယ္၊ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ီ ၤႏြမ္းလ်လ်ျဖင့္ ကေလးငယ္၊ ေပေရေသာ အက်ီ ၤ၀တ္ထားေသာလည္း ျပံဳးခ်ိဳရႊင္လန္းေနေသာ ကေလးငယ္ စသည္ျဖင့္ ကေလးေပါင္းစံုေအာင္ သူတုိ႔ ရိုက္ၾကသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း မၿငီးမျငဴ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ျဖင့္ပင္ သူတုိ႔အား ကူညီၾကပါသည္။
ေန႔လယ္ခ်ိန္ေရာက္၍ ခဏနားၾကေသာ အခ်ိန္တြင္ သူ႔ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း၏ အနားသုိ႔ ကေလးငယ္ႏွစ္ဦး ေရာက္လာသည္။
“ဦးတုိ႔ ကင္မယာႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးေတြပဲေနာ္။”
“ေအးကြ၊ ခုနက မင္းတုိ႔ကုိ ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဒီမွာ လာၾကည့္လွည့္။ ဒီမွာ မင္း ပံု။”
“ဟာ.. မိုက္တယ္ဗ်ာ။”
ကေလးငယ္က သူ႔ ကင္မရာအား လက္ျဖင့္ထိၾကည့္မည့္ပံုေပၚသျဖင့္ သူ အထိမခံဘဲ အနည္းငယ္ ခြာလုိက္သည္။
“ဦးတုိ႔ ကင္မယာႀကီးေတြက ဘယ္ေလာက္ေလာက္ေပးရလဲ။”
“ကင္မရာ ကို ထားလိုက္ေတာ့ကြာ။ ဒီ မွန္ဘီလူးေတြတင္ကို ငါ သိသေလာက္ ၂သိန္း၊ ၃သိန္း ပဲကြ။”
သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက ကေလးငယ္၏ ေမးခြန္းကို တက္တက္ႀကြႀကြျဖင့္ ၀င္ေျဖသည္။
“ဗ်ာ ၂သိန္း။ ၂ သိန္းဆုိတာ ဘယ္ေလာက္မွန္း က်ေနာ္ ေသခ်ာ မသိပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္.. အေဖ့ႏြားႀကီးေရာင္းတုန္းကလည္း ၂သိန္းတဲ့။ အေမႀကီးေနမေကာင္းလို႔ ေငြလိုတာနဲ႔ ႏြားေရာင္းၿပီး ေဆးကုလိုက္ရတာ..။ ႏြားေရာင္းၿပီး.. သံုးရက္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္.. အေမႀကီးလည္း ေသတာပါပဲ။”
သူ႔ နားထဲတြင္ အေဖ့ႏြားႀကီး ဆိုသည့္ အေကာင္ကို မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေယာင္လာမိ၏။
ထုိ႔ေနာက္ သူ႔မွန္ဘီလူးကို တယုတယ ျပန္ၾကည့္မိသည္။
“အေမႀကီးဆိုတာ မင္း အေမလား။”
သူ႔သူငယ္ခ်င္းကမူ မည္သည့္အရာကုိမွ် ဂရုမစိုက္ဟန္ျဖင့္ ခံစားမႈကင္းမဲ့စြာ စကားဆက္လက္ဆိုႏုိင္ေနေသးသည္။
“မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖ့အေမ။ က်ေနာ့္ အေမလည္း ခု ပန္းနာ ထ ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ႏြားတစ္ေကာင္ သြားေတာ့မယ္ ထင္တယ္..လို႔ အေဖ ေျပာေနတာပဲ။ ”
ကေလးငယ္က ဦးတည္ရာမဲ့ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေျပာဆိုေနျခင္း ျဖစ္သည္။
သူ႔အတြက္မူ ေနာက္ဆံုး ႏြားတစ္ေကာင္ဟု အသံၾကားလိုက္ၿပီးေနာက္ သူ ကင္မရာႏွင့္ မွန္ဘီလူးမ်ားကို အိတ္ထဲသုိ႔ ေသခ်ာထည့္သိမ္းလိုက္ေလေတာ့သည္။ ။
pics from: digital-photography101.com, www.psi.org
Oct 8, 2009
အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အိမ္တြင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ေသာ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား
ကေလးအေမမ်ားအတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား - လို႔ ေျပာထားေပမယ့္ ဒီအေျခခံေလ့က်င့္ခန္းေတြက ဂ်င္မ္မသြားခ်င္ဘဲ အိမ္မွာပဲ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခ်င္တဲ့သူ အားလံုးအတြက္ သင့္ေတာ္တယ္ ထင္မိပါတယ္။
(ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္စ မရွိဘဲ အခုမွ စ လုပ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဆရာ၀န္နဲ႔ အရင္တုိင္ပင္သင့္ပါတယ္။)
မိခင္မ်ားအတြက္ ကိုယ္လက္ေလ့က်င့္ခန္း
Special Thanks to original uploader(s).
Oct 7, 2009
ရယ္သံ သက္သက္မ်ား
ဆယ္ေက်ာ္သက္
"ခစ္..ခစ္..ခစ္..သြား... အဲဒီလူႀကီးေလ.. သူမ်ားကို ဘာေတြ လာေျပာေနမွန္း မသိဘူး...။ ခစ္ခစ္..။"
အပ်ိဳေဖာ္၀င္စ
"အဟက္..ဟက္.. သိသားပဲ..၊ သူ ဒုိ႔ကို ဒါပဲ ေျပာေတာ့မယ္ ဆုိတာကို။ ဟက္..."
အပ်ိဳနည္းနည္းဟုိင္းစ
"ဟိဟိ.. ဒါေလးေျပာဖုိ႔မ်ား ဖုန္းထဲကေျပာလဲ ရေနတဲ့ဟာကိုေနာ္..။ ဒီလို.. တစ္ခါေျပာရံုနဲ႔ မရဘူး။ တစ္သက္လံုး... ထပ္ကာထပ္ကာ ေျပာရမယ္ေနာ္.. ေနာ္..။ ဟိ..။"
အိမ္ေထာင္က်စ
"ဟီးဟီး.. ဟီးဟီး..။"
သားသမီးမ်ား ရၿပီးကာစ
"ဟာဟ.. အဲဒီလိုပဲ ရီလိုက္ေတာ့မယ္။ အရင္ကလို လံုး၀ လံုး၀ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ က်မ မသိဘူးမ်ား မွတ္ေနလား။"
သားသမီးမ်ား အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနာက္
"ဟားဟား..ဟားဟား။ က်ဳပ္ကို ဒီလို လွည့္လို႔ ရမယ္ ထင္ေနလား။"
ဆံုးပါးခါနီး
".................."
Sep 30, 2009
ေျမခ ခ်ိန္
အရြက္ေတြက ေၾကကြဲစြာ ေႀကြျပၿပီး၊ ရင္နဲ႔မဆန္႔တဲ့ ငိုသံႀကီးနဲ႔ .. ေဆာင္းလာေတာ့မယ့္အေၾကာင္း.. ေျပာၾကတယ္။
မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြကပါ အရြက္ေလးေတြရဲ့ ရင္ကြဲဇာတ္လမ္းကို မ်က္ရည္စမ္းေပးေလရဲ့။
ခ်စ္သူေရ... ဘ၀ေတြ.. ဘ၀ေတြေလ..။
(မႏွစ္က Fall မွာ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံု။)
ဟိုး တစ္ခါဆီက.. အလြမ္းပင္လယ္ႀကီးတစ္ခု ျဖတ္ၿပီး ပ်ံသန္းေနတဲ့ အလြမ္းငွက္ေလးတစ္ေကာင္ဟာ.. လြမ္းလြန္းလို႔ ရင္ကြဲတာေတာင္မွ ပင္လယ္ထဲျပဳတ္က် မေသရေအာင္ အားတင္းၿပီး မာန္နဲ႔ ျဖတ္ပ်ံသန္းတယ္တဲ့။ ခ်စ္သူဆီ အရွင္လတ္လတ္မေရာက္ႏုိင္ေတာင္မွ.. ခ်စ္သူက သူ႔ကို လံုး၀ရွာမေတြ႔တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး.. မျဖစ္ေစလိုဘူး။ ခ်စ္သူရဲ့ပခံုးေပၚမွာ အသက္ေငြ႔ေငြ႔ေလးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္.. အသက္ေငြ႔ေငြ႔ေလးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ခ်စ္ၾကင္နာပါရေစတဲ့။
ခ်စ္သူေရ.. ဘ၀ေတြ.. ဘ၀ေတြေလ..။
"And in a flash, they are gone." တဲ့၊ The Notebook ရုပ္ရွင္ထဲက ကိုယ္ သိပ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာသားေလးပါ ခ်စ္သူ။
ဟုတ္ပါတယ္ေလ..တကယ္ပါပဲ.. "And in a flash, they are gone."
ခ်စ္သူေရ.. ....... ။
မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြက.. ေႀကြလြင့္ေနတဲ့ အရြက္ေလးေတြကို အေဖာ္ျပဳေပးရွာေလရဲ့။
အရြက္ေတြက ေၾကကြဲစြာ ေႀကြျပၿပီး၊ ရင္နဲ႔မဆန္႔တဲ့ ငိုသံႀကီးနဲ႔ .. ေဆာင္းလာေတာ့မယ့္အေၾကာင္း.. ေျပာၾကတယ္။
မၾကာခင္.. ကိုယ္တစ္ခါက သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့.. မေျပာင္းလဲတဲ့..ေဆာင္း၊
တစ္ခါက သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့.. ေျပာင္းလဲသြားတဲ့..ေဆာင္း
သူ.. လာေတာ့မယ္။
ခ်စ္သူေရ... ဘ၀ေတြ.. ဘ၀ေတြ...။ ။
Sep 29, 2009
တစ္ႏွစ္ သံုးႀကိမ္
ျမတ္ႏိုးဆီမွာ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ ၃ရက္ေန႔လုိ႔ ေျပာမွ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ကို သတိထားမိတဲ့ အေျခအေနေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္အေျခအေနဆိုးေနၿပီထင္မိတယ္။ ဒူဘုိင္းမွာ ေနတုန္းကမွ လျပည့္လကြယ္ေတြ သတိတရ ရွိမိေသးတယ္။
ဒီလုိနဲ႔.. သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ေတြမွာ မိဘႏွစ္ပါးကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် မကန္ေတာ့ႏုိင္တာ ၆ႏွစ္ရွိၿပီ။ ေနာက္ႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္ေရာ.. ျပန္ႏုိင္မွာတဲ့လားေလ။
အေဖဟာ ခုထိ ကိုယ့္ဆီ စာတစ္ခါတစ္ခါေရးရင္ က်န္းမာေရးနဲ႔ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ဖုိ႔လက္ေရးနဲ႔ ႏွစ္မ်က္ႏွာ၊ သံုးမ်က္ႏွာေရး၊စကန္ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္ဆီပို႔ေပမယ့္ ကိုယ္က ကြန္ပ်ဴတာေလးနဲ႔ရိုက္ရတာေတာင္ ၃ေၾကာင္း၊ ၄ေၾကာင္းထက္ ပိုမေရးျဖစ္။ အေမကေတာ့ စာမေရးေပမယ့္ အိမ္မွာေနၿပီး ကိုယ့္အေၾကာင္း ထိုင္ေျပာေနတတ္တဲ့သူ။
မိဘႏွစ္ပါးကို ခ်စ္တာမွာ ပါးစပ္ကသာ ထုိင္ခ်စ္ေန၊ သတိရေနျဖစ္ၿပီး ဘာမွ တစ္ခုတ္တရ မကန္ေတာ့ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာၿပီ။
ခု.. ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ (တင္ၿပီးသား) တစ္ႏွစ္သံုးႀကိမ္နဲ႔ပဲ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အတြက္ ျပန္တင္ျဖစ္တယ္။ စာထဲက ေအာင္ခန္႔ဟာ မိခင္မရွိေတာ့တဲ့ အေဖတစ္ခုသားတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္အေၾကာင္း မဟုတ္ေပမယ့္၊ အေဖနဲ႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းလည္း တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ပါခဲ့ဖူးတဲ့ စာပါ။
တစ္ႏွစ္ သံုးႀကိမ္
(အခန္း - ၁)
သီတင္းကြၽတ္ေတာ့မည္။ သီတင္းကြၽတ္ခါနီးၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ပထမဆံုးလုပ္သည့္အလုပ္သည္ ၿခံထဲတြင္ က်င္းေလးမ်ား တူးျခင္းျဖစ္သည္။ က်င္းတူးသည္ ဆိုရာတြင္ အခ်င္းႏွစ္လက္မ က်ယ္ၿပီး ႏွစ္လက္မခန္႔နက္ေသာ က်င္းငယ္ေလးမ်ားကို ၿခံစည္းရိုးႏွင့္ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ေၿမႀကီးတြင္ တူးျခင္းျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ ၿခံထဲရွိ ဗာဒံပင္ တြင္ ဗာဒံရြက္ႀကီး အရြက္ႀကီးမည္မွ်ခန္႔ ရႏုိင္သည္ကို ေလ့လာမည္။ သုိ႔ႏွင့္ သီတင္းကြၽတ္ အဖိတ္ေန႔၊ သီတင္းကြၽတ္လၿပည့္ေန႔ ႏွင့္ လၿပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔မ်ားတြင္ အဆိုပါက်င္းမ်ားထဲတြင္ ဖေယာင္းတုိင္မ်ား စုိက္လ်က္ ဖေယာင္းတုိင္တစ္တုိင္ခ်င္းစီကို ဗာဒံရြက္မ်ားျဖင့္ ပတ္ပတ္လည္ကာ ကာ မီးထြန္းေတာ့သည္။ အနီးကပ္ႀကည့္လွ်င္ အဆိုပါကဲ႔သုိ႔ မီးထြန္းမႈမွာ ထူးျခားမႈ သိပ္မရွိေသာ္လည္း အေ၀းမွ ၾကည့္လွ်င္၊ အထူးသျဖင့္ ျခံျပင္မွ ႀကည့္လွ်င္ အစိမ္းေရာင္မီးပံုးမ်ားကို ေၿမႀကီးတြင္ ခ်၍ ထြန္းထားသကဲ႔သုိ႔ မီးေရာင္တလဲ႔လဲ႔ျဖင့္ လြန္စြာလွပပါသည္။
သို႔ေသာ္ ထုိသုိ သူမ်ားႏွင့္မတူူ တမူထူးစြာ မီးပူေဇာ္ျခင္းကို အေဖက မႀကိဳက္၊ သီတင္းကြၽတ္မီးထြန္းပြဲၿပီးသြားလွ်င္ ၿခံထဲတြင္ က်င္းေဟာင္းေလာင္းမ်ားျဖင့္ ရုပ္ပ်က္သည္။ ၿခံထဲရွိ သူ႔ပန္းပင္မ်ားကို မီးဟပ္မွာစိုးသည္ စသည္ျဖင့္ ပြစိပြစိေၿပာေလ့ရွိသည္။
သုိ႔ေသာ္ အေဖ မည္မွ်ပင္ ေၿပာေၿပာ ကြၽန္ေတာ္သည္ ၉ႏွစ္သားမွ စ၍ အဆိုပါက်င္း၉က်င္းတူးၿပီး မီးပူေဇာ္ခဲ႔သည္မွာ ယခု ကြၽန္ေတာ္ ႏုိင္ငံၿခားသုိ႔ အလုပ္ျဖင့္ ထြက္မလာခင္ သီတင္းကြၽတ္အထိ ၂၄က်င္း တူးခဲ႔သည္။
ငယ္စဥ္ခါတြင္ ေဆာ့ကစားခ်င္စိတ္ဖက္၍ ဤနည္းျဖင့္ မီးပူေဇာ္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္လာတုိင္း အေဖ့အား စ ေနာက္ ခ်င္ေသာ စိတ္ စြက္လာေသာေႀကာင့္ ယခုကဲ႔သုိ႔ မီးပူေဇာ္ၿမဲ ပူေဇာ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔သက္ေစ့လဲ လွဴခ်င္ေသးသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ဆႏၵအား အေဖသည္ လက္မႈိင္ခ်ကာ ကြၽန္ေတာ္ ထြန္းထားသည့္ အစိမ္းေရာင္ဖန္႔ဖန္႔ မီးေရာင္ေလးမ်ားကို တေငးတေမာ ႀကည့္ေနခဲ႔သည္။
(အခန္း - ၂)
ထုိ႔သုိ႔ မီးပူေဇာ္ၿပီးသည္ႏွင့္ စက္ဘီးအား ဆြဲကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ လည္ပတ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ေတာ့သည္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ေရေႏြးအိုး၅အိုးခန္႔ ကုန္ၿပီးေသာအခါမွ အိမ္သုိ႔ ၿပန္ရန္ သတိရသည္။ ည မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္မွ ၿပန္လာေသာ ကြၽန္ေတာ့္အား အေဖသည္ ၿခံစည္းရိုးတံခါးအား ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲတြင္ လာဖြင့္ေပးၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ဗာဒံရြက္မီးအိမ္ရွိ ဖေယာင္းတိုင္ေလးမ်ားအား တစ္တုိင္မီးၿငိမ္းသြားတုိင္း ေနာက္တစ္တုိင္ထပ္စုိက္ၿပီး ရတနာသံုးပါးအား ရည္မွန္း၍ သံုးတုိင္ေၿမာက္သည္အထိ က်င္းေပါက္ေစ့ေအာင္ ပူေဇာ္ထားေပးေႀကာင္း၊ ေလတုိက္ၿပီး မီးၿငိမ္းမည္ ၊၊ မီး စ လြင့္မည္ စုိးေသာေႀကာင့္ ဂရုတစိုက္ႀကည့္ေနရေႀကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ္ စ ခဲ႔သည့္ အလုပ္တစ္ခုအား သူ႔မွာ အၿမဲပဲ ေနာက္က လိုက္ၾကည့္ေနရေႀကာင္း တရစပ္ ေၿပာေလ့ရွိေလသည္။
ဤသည္မွာ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္တုိင္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ႀကံဳေတြ႔ေနရေသာ ၿပႆနာျဖစ္၏။ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ က်င္းေလးမ်ား တူးၿမဲ။ အေဖကလဲ ပြစိပြစိေၿပာရင္းျဖင့္ပင္ ဖေယာင္းတုိင္ေလးမ်ားျဖင့္ မီးမ်ား ထြန္းေပးစၿမဲပင္။
(အခန္း - ၃)
စာစီစာကံုးေရးရန္ ၀ါသနာပါေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္တုိင္း အလယ္တန္းႏွင့္ အထက္တန္း ေက်ာင္း တက္စဥ္ သီတင္းကြၽတ္လၿပည္႔ေန႔အေႀကာင္း၊ မယ္ေတာ္မိနတ္သားအား ၿမတ္စြာဘုရားသခင္ ေက်းဇူးဆပ္ရာတြင္ ႏုိ႔တစ္လံုးဖိုးပင္ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ေႀကာင္း၊ သားသမီးမ်ားသည္ မိဘမ်ားအား သီတင္းကြၽတ္အခါတြင္ ထိႀကီးျခင္းငါးပါးျဖင့္ ရွိခုိးကန္ေတာ့သင့္ေႀကာင္း စသည္ျဖင့္ စာစီ ကံုးကာ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ေရးေလ႔ရွိသည္။
ကြၽန္ေတာ့္ သီတင္းကြၽတ္စာစီစာကံုးသည္ အတန္းထဲတြင္ အမွတ္အမ်ားဆံုး ရေလ့ရွိေလသည္။
သို႔ေစကာမူ ကြၽန္ေတာ္ အေဖ့အား သီတင္းကြၽတ္တိုင္း ရွိခုိးဦးခ် မကန္ေတာ့ဘူးခဲ႔ပါ။ ကိုယ့္အေဖအား ကိုယ္ရွိခုိး ကန္ေတာ့ရမည္ကိုပင္ ရွက္သလုိလုိ ရြ႔ံသလိုလုိျဖင့္ ခံစားရေသာေႀကာင့္ ေရွာင္ခဲ႔သည္။
(အခန္း - ၄)
အေျခခံပညာေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးသာမက တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀ေရာက္သည္အထိ သီတင္းကြၽတ္ခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဆရာ၊ဆရာမမ်ားအား သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စု၍ ကန္ေတာ့ရန္ အေဖ့ဆီမွ လက္၀ါးျဖန္႔ကာ မုန္႔ဖုိးေတာင္းသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားအား အိမ္ေပါက္ေစ့လွည့္လည္ ကန္ေတာ့ကာ တစ္ေယာက္တစ္ေလအား ေမ့မက်န္ခဲ႔ရန္ပင္ ကြၽန္ေတာ္မွေန၍ ဦးေဆာင္ၿပီး သတိေပးခဲ႔သည္။ သီတင္းကြၽတ္တုိင္း ကာယကံ၊ ၀စီကံျဖင့္ ပစ္မွားခဲ႔သည္ရွိေသာ္ အစခ်ိီေသာ ကန္ေတာ့ပန္းျဖင့္ ရွိခိုးကန္ေတာ့ႀကသည္။
သုိ႔ေသာ္ အေဖ့အား ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ရွိခိုးဦးခ် မကန္ေတာ့ဘူးခဲ႔။
(အခန္း - ၅)
ေက်ာင္းၿပီး၍ အလုပ္ခြင္၀င္ေသာအခါ ကိုယ့္လစာ ကိုယ္ျဖင့္ မနည္း ေလာက္ေအာင္ သံုးေနရေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္ အေဖ့အား သီတင္းကြၽတ္ေရာက္ရင္ေတာ့ ပစၥည္းတစ္ခုခု ၀ယ္ၿပီး ကန္ေတာ့အံုးမွ ဟူေသာ စိတ္ကူးရွိလာသျဖင့္ (ထိုသုိ႔ စိတ္ကူးေပၚလာသည္မွာလဲ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္တုိင္း အလုပ္မွ ၀န္ထမ္းမ်ား စုကာ အထက္အရာရွိအား ကိတ္မုန္႔စသည္ျဖင့္ ကန္ေတာ့ေသာ အေလ့အထကို သတိၿပဳမိလာေသာေႀကာင့္ပင္။) အေဖ့အတြက္ ကိတ္မုန္႔တစ္ဗူး၀ယ္ၿပီး ေရခဲေသတၲာထဲ ထည့္ထားကာ .. အေဖ .. သား အေဖ့အတြက္ ေရခဲေသတၲာထဲမွာ ကိတ္မုန္႔၀ယ္ထားတယ္..ေနာ္..၊ မစားျဖစ္ဘဲ ေမ့ေနအံုးမယ္.. ဟူေလာက္သာ ေၿပာ၍ ကြၽန္ေတာ္၏ သီတင္းကြၽတ္ မိဘအား ကန္ေတာ့ေသာ အစီအစဥ္သည္ ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ႔ေလသည္။
အေဖ့အား ကုိယ္တုိင္ကိုယ္က် ကန္ေတာ့ပန္းဆင္၍ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွိခုိးဦးခ် မကန္ေတာ့ဘူးခဲ႔ပါ။
(အခန္း - ၆)
ကြၽန္ေတာ္ လက္ရွိအလုပ္လုပ္ေနေသာ ႏုိင္ငံၿခားရွိ ကုမၸဏီတြင္ ၿမန္မာမ်ားရွိေသာေႀကာင့္ ၀ါ၀င္ၿပီဆိုလွ်င္လည္း ၀ါ၀င္သည့္အေလ်ာက္၊ သီတင္းကြၽတ္လွ်င္လည္း သီတင္းကြၽတ္သည့္အေလ်ာက္ လူပ်ိဳႀကီးေရ.. ဒီႏွစ္လဲ..မစားရေသးဘူးလား ဟူ၍ အၿမဲပင္ စ ေနာက္ခံရေလ႔ရွိသည္။ သုိ႔ႏွင့္ သည္ႏွစ္လဲ သီတင္းကြၽတ္ေတာ့မည္ ဟူေသာ အသိသည္ ၀င္လာၿပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ စီမံေရးရာဌာနတြင္ တာ၀န္က်ေသာ ဦးတင္ေမာင္၀င္းထံ သြား၍ ရန္ကုန္သုိ႔ ခြင့္ၿပန္မည့္သူ ရွိမရွိ စံုစမ္းရသည္။
“မင္းက ဘာလုပ္မလို႔လဲ.. ေဟ့ေကာင္။ ခြင့္ခ်င္း ခ်ိန္းၿပီး မိန္းမယူဖို႔ ရန္ကုန္ ၿပန္မလုိ႔လား..”
ဦးတင္ေမာင္၀င္းသည္ ကုမၸဏီတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္မွာ ႀကာၿပီျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုမၸဏီရွိ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ၿမန္မာမ်ားထဲတြင္ အသက္အႀကီးဆံုးျဖစ္ကာ သူ၏ သားသမီးမ်ားသည္ပင္ ဘဲြ႔ရကုန္ႀကၿပီ ျဖစ္ေႀကာင္း သူ ေၿပာဖူးေလသည္။
“အန္ကယ္ကလဲ..။ ကြၽန္ေတာ့္ မွာ ယူရမယ့္သူေတာင္ မရွိေသးဘူး။ ရန္ကုန္ လူႀကံဳရွိရင္ အေဖ့ကို ကြၽန္ေတာ့္ လခ ထည့္ေပးလိုက္ခ်င္လုိ႔ပါ။ လခပါပဲ။ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ စာေတာင္ မအားတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ဘူး။”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဟုိမွာ အေရးတႀကီး အသံုးလုိလုိ႔လား။ မင္း .. မင္းအိမ္ကုိ လူႀကံဳထည့္ေပးေလ့မရွိပါဘူး။”
“မဟုတ္ဘူး.. အန္ကယ္ ရ။ ကြၽန္ေတာ္ သီတင္းကြၽတ္အမွီွ အေဖ့ကို ကန္ေတာ့ခ်င္လုိ႔ပါ..။”
“ေအာ္..ေအးေအး..ဟုတ္ၿပီ။ ငါ leave list ႀကည့္ေပးမယ္။.. မင္းက ေတာ္ေတာ္ သိတတ္တာပဲ။ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္ရင္ .. ကန္ေတာ့ရမယ္ ဆိုတာေတြ ဘာေတြ သိတယ္။ ႏွစ္တုိင္း ကန္ေတာ့ေနႀကလား။”
ရံုးဆင္းကာနီးၿပီ ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးလူလူ စကားေၿပာခြင့္ရေလသည္။
“မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ အေဖကို ခုခ်ိန္ထိ ထုိင္ၿပီး မကန္ေတာ့ ဖူးဘူး.. အန္ကယ္..။ သီတင္းကြၽတ္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကန္ေတာ့ပစၥည္းေလးေတြ ၀ယ္ေပးဖူးတယ္..”
“ဘာျဖစ္တယ္.. ။ ေအး..မင္းတုိ႔ လူငယ္ေတြ အဲဒါ ခက္တာေပါ့..။ အိမ္က ကေလးေတြလဲ အဲလုိပဲ။”
“ကြၽန္ေတာ္က.. ဟို..ဟုိ..ကြၽန္ေတာ္ အေဖ့ကို ထုိင္ကန္ေတာ့ရင္ အေဖ .. အေမ့ကိုမ်ား သတိရသြားမလားဆိုၿပီး မကန္ေတာ့ျဖစ္တာပါ။”
ကြၽန္ေတာ္ ဆင္ေၿခေပးျခင္းျဖစ္ေႀကာင္းသာ ကြၽန္ေတာ္ဘာသာ ကြၽန္ေတာ္သိပါသည္။
“ေအာင္ခန္႔ .. ငါေၿပာမယ္.. ၊ မင္းဟာက မိဘနဲ႔ အတူေနၿပီး ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ကန္ေတာ့ခြင့္ႀကံဳတုန္းကလဲ မကန္ေတာ့ဘူး။ အခုလဲ ကန္ေတာ့တယ္ဆိုၿပီး စာေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ မေရးဘဲ ပိုက္ဆံပဲ ပို႔ေပးမယ္ ..ဆိုေတာ့.. .........
ေအာင္ခန္႔....... သီတင္းကြၽတ္ခ်ိန္မွာ မိဘေတြက သားသမီးေတြဆီက ေမွ်ာ္လင့္တာ ကိတ္မုန္႔ေတြ၊ လံုခ်ည္ပုုဆိုးေတြ၊ ပိုက္ဆံေတြ မဟုတ္ဘူးကြ.. သိရဲ့လား။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ ဘာေမွ်ာ္လင့္လဲ ဆိုတာကို ေတာ္ရံုမိဘကေတာ့ ဖြင့္ေၿပာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သိတတ္တဲ႔ သားသမီးနဲ႔ တာ၀န္ေက်တဲ႔သားသမီး မတူဘူးေနာ္..။ မင္း အခုလုပ္ပံုက ၀တ္ေက်တန္းေက် သေဘာလုိမ်ိဳးျဖစ္မေနဘူးလား..ေအာင္ခန္႔။ .. အန္ကယ္ေၿပာၿပမယ္..။”
မေတာ္မသင့္သည္မ်ားေတြ႔လွ်င္ ဆံုးမေနႀကျဖစ္ေသာ အန္ကယ္သည္ ယခု ကြၽန္ေတာ့္အား ကိုၿမင့္သိန္းတုိ႔ လစာအေပ်ာက္ အရက္ေသာက္စဥ္က ဆံုးမသည့္အတိုင္း ဆံုးမ ေပေတာ့မည္ဟု ေတြးကာ သူ႔စကားေနာက္တြင္ ဟုတ္ကဲ႔.. အန္ကယ္.. ဟု သက္ၿပင္းခ်ကာ သံေယာင္လုိက္လိုက္ရသည္။
“အန္ကယ္တုိ႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းက အန္ကယ့္မွာ အရမ္းခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းကလဲ ဒူးယားမွာ တစ္ေဆာင္ထဲပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္၀င္ ေတာ့လဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး နယ္က လာတာဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာ တစ္ခန္းထဲ အတူတူ ငွားေန ျဖစ္တယ္။ ေၿပာရရင္ေတာ့.. သူလဲ မင္းလုိပဲေပါ့ကြာ..။ သီတင္းကြၽတ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ သူက နယ္က သူ႔အေမနဲ႔ အေဖဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ အန္ကယ္ကေတာ့ သူ႔အိမ္နဲ႔ ဖုန္းေၿပာတာ အဲဒီ သီတင္းကြၽတ္ တစ္ခ်ိန္ပဲ ႀကားရတယ္။ သူကေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ ဖုန္းမရွိလုိ႔၊ သူမ်ား အိမ္လာေၿပာခုိင္းရတာ အားနာလုိ႔..လို႔ ေၿပာတာပဲ။ ..
.. သီတင္းကြၽတ္လုိ႔ သူ ဖုန္းဆက္ၿပီ ဆိုရင္ .. အေဖနဲ႔အေမ..သား မန္နီေအာ္ဒါနဲ႔ ေငြလႊဲ ထားတယ္။ အဲဒါ လုိတဲ႔ေဆးေတြ ၀ယ္ေသာက္ေနာ္။ စားခ်င္တာေတြလဲစား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂရုစုိက္ .. ၊ သား.. အလုပ္လုပ္ေနတာ အေမနဲ႔ အေဖအတြက္ပဲ..။.. လို႔ အၿမဲပဲေၿပာတတ္တယ္။ .. .. ေႏြေရာက္လုိ႔ အေရာင္းက်ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ သူ ႏွစ္ပတ္၊ သံုးပတ္ေလာက္ သူ႔နယ္ကို ၿပန္ေလ႔ရွိတယ္။ ..
တစ္ႏွစ္ေတာ့ မိုးတြင္းႀကီးမွာ သံႀကိဳးလာတယ္။ သူ႔အေဖ ရုတ္တရတ္ ဆံုးေႀကာင္း ၊ အၿမန္လုိက္လာဖုိ႔လိုေႀကာင္းေပါ့။ ဒါနဲ႔ အန္ကယ္လဲ ခြင့္တင္ၿပီး သူနဲ႔အတူတူ နာေရးကို လိုက္သြားတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖ အေလာင္းကို ႀကည့္ၿပီး သူငုိတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေလာင္းကို ေခါင္းသြင္းရေတာ့မွာမို႔ အားလံုးကို ကန္ေတာ့ႀက၊ ကန္ေတာ့ႀကလုိ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေအာ္လိုက္ေတာ့ .. သူ ကန္ေတာ့တယ္။ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ၿပီး ကန္ေတာ့တာ အန္ကယ္ သတိထားမိတယ္။ အန္ကယ္တုိ႔လဲ ၀ုိင္းကန္ေတာ့ႀကတယ္။ ..
.. ေအာင္ခန္႔.. ညက်ေတ့ာ နာေရးဆိုတဲ႔ အတိုင္း အန္ကယ္တုိ႔ ညလံုးေပါက္မုိးအလင္းေပါ့။
မနက္မုိးလင္းခါနီးမွာ သူခဏ အိပ္အံုးမယ္ ဆိုၿပီး.. အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ သူလန္႔ေအာ္ ၿပီး ႏုိးလာတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သိလား။
.... အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔အေဖက လာေၿပာတယ္..တဲ႔။
သားရယ္..အေဖ့ကို ဒီလုိ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ သားရယ္..။ အေဖ့မွာ အေဖ့ကို ဦးခ်ေနတဲ႔ သားကို ႀကည့္ၿပီး ဆုေတြ တသီႀကီး ေပးမယ္လုိ႔ အၿမဲပဲ စိတ္ကူးခဲ႔ရတာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုရင္၀တ္တုန္းကရယ္..၊ ပဥၨင္းတက္တုန္းကရယ္က လြဲရင္ အခြင့္မႀကံဳခဲ႔ဘူး။ အခုမွပဲ ငါ့သား ဦးခ်တာကို အေဖ့မွာ ၿမင္ရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သားႀကားေအာင္ အေဖ့မွာ ၿပန္ၿပီး ဆုေပးလို႔ မရေတာ့ဘူး ။ ဒါေႀကာင့္ အခု .. အေဖ ဆုေပးပါရေစ။ ငါ့သားေလး ကိုယ္စိတ္ႏွျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ ေရလုိေအးလုိ႔ ပန္းလုိေမႊးပါေစ၊ ေဘးမသီရန္မခ၊ မေတာင့္မတ မေႀကာင့္မက်.. စံုလုိ႔ေပါ့.. ကြာ..၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ဆုေပးတယ္တဲ႔။ အန္ကယ့္သူငယ္ခ်င္းလဲ ေယာက္်ားရင့္မာႀကီးေပမယ့္.. ငိုပါေလေရာ..။
အဲဒါနဲ႔ အန္ကယ္တုိ႔ ၿပန္မယ္လုိ႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ရက္ကေန ေနာက္ဆုတ္ၿပီးမွ ရန္ကုန္ၿပန္ေရာက္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဂူသြင္းသၿဂိဳလ္တာမုိလုိ႔ သူ႔အေဖ့ရဲ့ အုတ္ဂူကို သူ႔မွာ .. ကန္ေတာ့ခ်င္လုိ႔တဲ႔ေလ။ ၿပန္မယ့္ေန႔အထိ ေန႔တုိင္းသြားၿပီး ကန္ေတာ့တယ္..။ဂူမွာ ထုိင္ၿပီး စကားေတြလဲ ေၿပာတယ္.. ။ .. ..
ေအာင္ခန္႔.. အန္ကယ္ေၿပာမယ္.. ။
မင္းမွာ .. ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ကန္ေတာ့ဖုိ႔ အခြင့္ႀကံဳအံုးမွာပါ..။ ေနာက္မွေတာ့ ေနာင္တ မရေစခ်င္ဘူး။
ထုိင္ကန္ေတာ့ဖုိ႔ မိဘ ေတြ သက္ရွိထင္ရွား ရွိတယ္ ဆိုတာေလာက္ ကံေကာင္းတာ မရွိဘူး..ေအာင္ခန္႔။
တစ္ႏွစ္မွာ ဦးသံုးႀကိမ္ေတာ့ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ခ်ၿဖစ္ေအာင္ ခ်ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါ။ တစ္ႏွစ္လံုးမွာမွ ဦးသံုးႀကိမ္ေနာ္။ တစ္မိနစ္မႀကာပါဘူးကြာ...။
.... ေငြေနာက္ အသည္းအသန္ မလိုက္ခ်င္ပါနဲ႔။ ပိုက္ဆံထက္ အေရးႀကီးတာေတြ ေလာကႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္..။ တစ္ႏွစ္ကို တစ္လခြင့္မၿပန္လုိ႔ အဲဒီ့လအတြက္ ႏွစ္လစာ ေပးတာေတာင္ အန္ကယ္ မယူႏိုင္ဘူး။ အန္ကယ့္မွာ မိဘ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတယ္။ အန္ကယ္ ခြင့္ၿပန္တုိင္း မိဘႏွစ္ပါးဆီ ေရာက္ေအာင္သြားျဖစ္တယ္..။ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် လက္အုပ္ခ်ီၿပီး အမွားရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ကန္ေတာ့တယ္။ ..
.. အခု အန္ကယ္ေၿပာတာေတြကို မင့္အျမင္မွာေတာ့ ဒီလူႀကီး လာပြားေနတာပဲ ဆုိၿပီး .. မင္းတုိ႔လူငယ္ေတြ ေၿပာေနႀကစကားနဲ႔ မေၿပာေစခ်င္ဘူး။ ..အခု အန္ကယ္ေၿပာတာေတြက .....
မင္း..မင္း မိဘ..မင္း အေဖေပါ့ေလ.. သူ႔ဆီကို ကန္ေတာ့တဲ႔အေနနဲ႔ လခ ပို႔ေပးရံုနဲ႔ မင့္တာ၀န္ေက်ၿပီ လုိ႔ မွတ္ေနမွာ စိုးလို႔ပါ..
တာ၀န္ေက်တဲ႔သားတစ္ေယာက္ဆိုတာထက္ သိတတ္လိမၼာတဲ့ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
သူမ်ားေၿပာမွ သိရတယ္ ဆိုတာထက္ .. ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ သိတတ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
ကဲ .. ရန္ကုန္ခြင့္ၿပန္မယ့္လူႀကံဳရွိရင္ အန္ကယ္ မင္းကို ႀကိဳေၿပာမယ္..။ စာေလးဘာေလး ေရးထားေပါ့.. ။ ဟုတ္ၿပီလား.. ။”
(အခန္း - ၇)
ေဆာင္းဦး ေၿမာက္ေလတုိက္၍ ေအးခုိက္ေနေသာ အခ်ိန္တြင္ စာေရးခဲလွေသာ အေဖ့ဆီမွ စာလာေသာေႀကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလး ခံစားလိုက္ရသည္။
သား
အေဖ ဒီႏွစ္ သီတင္းကြၽတ္ ၿခံထဲမွာ သား ကိုယ္စား က်င္း ၂၇က်င္း တူးၿပီး ဘုရားကိုမီးပူေဇာ္တယ္ သား..။ အေဖ့ကို ေဘးအိမ္က ႀကည့္ၿပီးေတာ့ေတာင္ ရီေနႀကတယ္..။ အေဖ ဒီလုိလုပ္တာ ဒီႏွစ္နဲ႔ဆို သံုးႏွစ္ရွိၿပီ။ သားကို မေၿပာျဖစ္တာပါ။ က်င္းတူးဖုိ႔ေနရာရဖုိ႔အတြက္ အေဖ့ပန္းအိုးေတြကို ျခံေနာက္ဘက္ကို ေရႊ႔ထားလိုက္တယ္..။ သား အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔ အမွ် အေဖ့ေနရာေတြကို သားကို ေပးရမွာပါလားလို႔ အေဖ ဆင္ျခင္မိတယ္။ သားလဲ အေဖ့ေနရာ ေရာက္လာရင္ သားနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေဖ ဘယ္လုိေတြးတယ္ ဆိုတာ သား..သိလာမွာပါ။
သား.. က်င္းေလးေတြတူးေနတဲ႔ ၿမင္ကြင္းကို အေဖ ႏွစ္တုိင္း ၿမင္ေယာင္ၾကည့္ေနရတယ္..သား။ သား ဒီတခါ သီတင္းကြၽတ္ ၿပန္လာလို႔ က်င္းတူးၿပီး မီးပူေဇာ္ရင္ ဟုိးအရင္တုန္းကလို သားကို အေဖ ဆူျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ေတာ့ သီတင္းကြၽတ္ကို မျဖစ္မေန ခြင့္နဲ႔ ၿပန္လာေစခ်င္တယ္.. သားရယ္..။
လာမယ့္ႏွစ္မွာ အေဖ့ကို ႏွစ္တုိင္းကန္ေတာ့ေနသလုိ ပိုက္ဆံနဲ႔ လွမ္းၿပီး ကန္ေတာ့ဖို႔ စိတ္မကူးပါနဲ႔။ ဘာမွ မဟုတ္တာေလးနဲ႔ သား စိတ္ညစ္မွာစုိးလုိ႔ အေဖ မေၿပာဘူးလို႔ေနတာပဲ.. ဒါေပမယ့္ ေၿပာရေတာ့မယ္။ အေဖလဲ အသက္ႀကီးၿပီ။.. အေဖ .. သားနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တာပါ။ အေဖ႔အတြက္ ပိုက္ဆံေတြ မလုိပါဘူး။ သားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး စကားေၿပာခ်င္တာပဲ ရွိတယ္။
ငါ့သား..ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႔ပါေစ။
အေဖ
(အခန္း - ၈)
အေဖ့ဆီ ဖုန္းေခၚမည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အလုပ္တြင္ လုပ္သက္တစ္ႏွစ္ၿပည့္လွ်င္ ခြင့္တစ္လ ယူခြင့္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိခြင့္ယူရမည့္ လအတြက္ ခြင့္မယူေတာ့ဘဲ အလုပ္ဆင္းလွ်င္ ထုိလအတြက္ လစာ ႏွစ္လစာ ရသည္။ ထုိအပိုရေသာ လစာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ laptop လဲရန္၊ mobile လဲရန္၊ installment ျဖင့္ ကား၀ယ္ရန္ စသည္ျဖင့္ ရုပ္၀တၴဳလုိအပ္ခ်က္မ်ားကိုသာ ျဖည့္ဆည္းရန္ အၿမဲစဥ္းစားေနခဲ႔မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ လာမည့္ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ခြင့္ယူခ်င္သည္။ ခြင့္အတြက္ စိတ္ခ်ရေအာင္ အလုပ္ရွင္အား ယခုထဲက ႀကိဳတင္၍ ခြင့္စာတင္ထားမည္။
(အခန္း - ၉)
ေနာင္တ ဆိုေသာ အရာကို ကြၽန္ေတာ္ သိပ္ေႀကာက္သည္ပဲေလ။ ။
ပန္းႏြယ္ (၂၀၀၄)
