ႏွစ္ဆယ့္ငါး

အဆံုးမရွိ အစမရွိ ဦးတည္ရာမရွိ ဘာမွမရွိတာကို တစ္ခါေရးျပီး ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတယ္..
ေသခ်ာ စဥ္းစားစရာမလိုဘဲ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ရတာ မ်က္စိေညာင္းလာရင္ျဖစ္ျဖစ္ (ဘေလာ့ေရးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ရတာ မ်က္စိမေညာင္းရွာဘူးထင္ပါရဲ့ေနာ္ ) .. ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ စိတ္ထဲရွိရာ အေတြးထဲျမင္ရာ အကုန္ ေရးခ်င္တာေရးလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားတာမို႔ ေဘာင္ခတ္မထားဘဲ လြတ္လြတ္လပ္ရွိတာကို ေတာ္ေတာ္သဘာက်သြားတာ..

ထိုေန႔ ထိုအခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ထိုထိုေသာအေၾကာင္းအရာေတြကိုပါ မွတ္တမ္းတင္လိုက္သလုိ ျဖစ္သြားျပန္တယ္ ေတြးမိပါတယ္..
အေၾကာင္းအရာ အတည္တက် မယ္မယ္ရရမရွိေတာ့ ေခါင္းစဥ္တပ္ရ ခက္သြားတယ္..

ေနာက္ျပီး စိတ္ထဲေပၚရာ အျမန္အဆန္ေရးျပီး ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ပို႔စ္တင္လိုက္တာမုိ႔ စာေၾကာင္းအက်အန ျမန္မာစာအထားအသို ၀ါက်တည္ေဆာက္ပံု ေတြကို စိတ္တိုင္းက် ျပင္ဆင္မြမ္းမံေနခ်ိန္ေတာ့ မရဘူးေပ့ါေလ..

အခုေလာေလာဆယ္ေတြးမိေနတာက က်မ အသက္ အစိတ္တုန္းကနဲ႔.. က်မရဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေကာင္ေလး (ဂ်ိဳ) အသက္ အစိတ္.. အသက္ အစိတ္ခ်င္းတူေပမယ့္ က်မ အသက္အစိတ္တုန္းက ေလာကကိုျမင္ပံု..ေတြးေခၚစဥ္းစားပံု..ရယ္ ဂ်ိဳ ရဲ့ အသက္အစိတ္ အေတြးအျမင္ေတြရယ္ အေတာ္ကြာတာကိုပါ..

အခု သူ႔အသက္အစိတ္မွာ သူနဲ႔သူ႔ေကာင္မေလးတုိ႔ ငါးသိန္းတန္အိမ္တစ္လံုးကို ၀ယ္ႏိုင္ၾကျပီ.. (ငါးသိန္းစလံုး တစ္ခါထဲ ေပးစရာမလိုေပမယ့္ ငါးသိန္းတန္၀ယ္တဲ့အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အရစ္က်လစဥ္ေငြကို ေပးဆပ္ႏိုင္တဲ့ တာ၀န္ကိုယူႏိုင္သည္အထိ ၀င္ေငြရွိေနပါျပီ..) သို႔ေသာ္ သူ႔မွာ ဘြဲ႔လက္မွတ္မရွိပါ.. ဘြဲ႔ယူဖုိ႔လဲ ေလာေလာဆယ္ အစီအစဥ္မရွိေသးပါလို႔ ဆိုပါတယ္.. မိဘခ်မ္းသာေသာ္ျငား ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အလုပ္စလုပ္ျပီး ေငြ စ တင္ စုေဆာင္းခဲ့တယ္.. အလုပ္လုပ္ရင္း အလုပ္ကရတဲ့ ၀င္ေငြနဲ႔ .. ေဆာက္လုပ္ေရးပညာရပ္ဆိုင္ရာ အသက္ေမြးလက္မွတ္တစ္ခု ယူထားတယ္.. ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ မိဘဆီက မေတာင္းပါ.. ေနာက္ျပီး လူႀကီးလူငယ္ မည္သူနဲ႔မဆို အလုပ္သေဘာျဖစ္ေစ.. အလုပ္သေဘာနဲ႔ မသက္ဆိုင္သည္ ျဖစ္ေစ ေကာင္းမြန္သင့္တင့္စြာ ေပါင္းတတ္ပါတယ္.. အခုအခ်က္ေတြက အႀကမ္းဖ်ဥ္းအေပၚယံ ထင္သာျမင္သာတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အက်ဥ္းရံုးပါပဲ...

က်မ အသက္အစိတ္မွာ ကိုယ္ပိုင္ ျမန္မာေငြ ငါးသိန္း လက္ထဲမွာ မရွိပါဘူး.. အသက္ အစိတ္ျပည့္၇န္ တစ္ႏွစ္အလုိမွာမွ ဘီကြမ္းေလးတစ္လံုး ရရွာပါတယ္.. (၉၅မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ္ျငား .. ၉၆မွာ စီးပြားေရးေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လႈိင္မွာ လ အနည္းငယ္တက္ျပီးေနာက္ ေက်ာင္းပိတ္သြား.. ၂၀၀၀မွာမွ တာ၀မွာ လ အနည္းငယ္တက္..ေနာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရြာသာႀကီးမွာ တက္လိုက္တာ ၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဘြဲ႔ရေလသတည္းေပါ့ေလ..) က်မလည္း အသက္ ၁၆ႏွစ္ ကေန ေတာက္ေလွ်ာက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သူပါ.. (တစ္ခ်က္ေတာ့ တူလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္..) အေ၀းသင္မတက္ေသာ္ျငား ေက်ာင္းနဲ႔အလုပ္နဲ႔ မွ်ျပီး (သို႔) ေက်ာင္းကို အနည္းငယ္ လစ္ျပီး လုပ္သက္ကေလးလည္းရေအာင္.. လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳရေအာင္..အလုပ္ကမထြက္ဘဲ ဘြဲ႔ရႏိုင္ေအာင္ အားအနည္းငယ္ စိုက္ထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္.. (အတန္းေခၚခ်ိန္မျပည့္လုိ႔ ပါခ်ဳပ္နဲ႔ သြားေတြ႔ခဲ့ရသူ စာရင္းထဲမွာေတာ့ ပါသြားတာေပ့ါေလ..)

အသက္ ၂၅ႏွစ္အရြယ္ ျပည္ပထြက္ခ်ိန္မွာ အသက္သာ အစိတ္.. ကေလးစိတ္က မေပ်ာက္ခဲ့ပါဘူး.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္ပဲ ထင္ခဲ့မိတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္....

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိခဲ့ရတာကေတာ့.. မိမိကိုယ္ကို အားကိုးစီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ အတတ္ပညာကို ဘယ္သူကမွ သင္မေပးဘူး ဆိုတာပါပဲ..
မိဘ(သုိ႔)အုပ္ထိန္းသူကို အသက္အနည္းငယ္ႀကီးရင့္သည္အထိ မီခိုေနသူမ်ား (မိဘနဲ႔အတူေနျပီး မိဘကို လုပ္ေကြၽးျပဳစုေနသူမ်ားကို မဆိုလိုပါ..).. အသက္အရြယ္အသင့္အတင့္ႀကီးလာသည္အထိ ဘ၀ဆိုင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခု ခ်ဖို႔ရာ မိဘ (သို႔) အုပ္ထိန္းသူကို အျမဲအားကိုးေနရသူမ်ား (တိုင္ပင္တာနဲ႔ အားကိုးတာ မတူျပန္ပါဘူး..) အေနနဲ႔
လူအမ်ားနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရမွာ ရင့္က်က္ျခင္း..
ကိုယ္တုိင္ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အလြယ္တကူ ခ်ႏိုင္ျခင္း - စတာေတြမွာ အားနည္းတတ္တယ္လုိ႔.. ထင္မိပါတယ္..
အားကိုးတာနဲ႔ ေလးစားတာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ အေတာ္ကြာတယ္ထင္မိတာပါပဲ..

မိဘေတြအေနန႔ဲလည္း သားသမီးကို - ခ်စ္တာလဲခ်စ္.. သူတုိ႔ဘ၀ကို သူတို႔ဘာသာ သူတုိ႔အားကိုးျပီး ႀကံဳလာရတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ေပ်ာ္ရြင္ေနတတ္ေစဖုိ႔အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေလးေတြ ညြန္ျပေပးဖုိ႔ လိုမယ္ ထင္မိတာပါပဲ..

မိမိကေလး အသက္အစိတ္ သံုးဆယ္ တိုင္ေအာင္ မိဘအိမ္မွာေန.. မိဘအိမ္မွာ စားရံုမက.. စာသင္စရိတ္လဲ မိဘဆီက လက္ျဖန္႔ေတာင္း.. က်န္တဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြလဲ လြယ္လင့္တကူ ထုတ္ေပးေနရင္ျဖင့္ ကိုယ့္ကေလးကို တစ္သက္လံုး အရြယ္မေရာက္ေစခ်င္သလို ႏွစ္ ရာ က်သြားမယ္ ထင္မိပါတယ္.. (တတ္ႏိုင္တဲ့ မိဘနဲ႔ ထိုမိဘမ်ားရဲ့ သည္းသည္းလႈပ္ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာမ်ားကေတာ့ ဖတ္မိရင္.. ရယ္စရာအျဖစ္ ထင္မွတ္ေနမလား မေျပာတတ္ပါ..)

စကားမစပ္စြာ ေျပာရရင္ျဖင့္ - တစ္ေန႔က ဖြင့္ထားမိတဲ့ ကိုႀကီးေနာ္ကိုႀကီး ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသမီးလိုဘ၀မ်ိဳးကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေလာက္တုန္းက ၾကည့္ျဖစ္ရင္ ငါလဲ သူ႔လိုျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ.. မိဘေတြကလဲ ခ်မ္းသာ.. ေက်ာင္းျပီးသြားျပီး ဘာမွအလုပ္လုပ္စရာလဲ မလုိ.. မိဘအိမ္မွာေနျပီး အသင့္စားေသာက္.. စသည္ျဖင့္ ေတြးခ်င္ေတြးမိေပမယ့္ အခုၾကည့္မိတဲ့အခါ.. မင္းသမီးရဲ့ အေတာ္ေရေပၚဆီႏိုင္တဲ့ဘ၀ကိုၾကည့္ျပီး အားက်ဖို႔ ေ၀းစြ.. မိဘသာခ်မ္းသာျပီး ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေတာ့ ဘာမွအျဖစ္မရွိသူပါလား - လို႔ ေတြးမိလိုက္ပါေသးတယ္.. (ရန္ကုန္က ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တူမေလး သာ ထိုကား ၾကည့္ျဖစ္ရင္ ခမ်ာ အားက်ေနရွာမလား မေတြးတတ္ပါ....)

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္ေလးရဲ့ အသက္အစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္တုန္းက အသက္အစိတ္ ယွဥ္ၾကည့္ရင္း.. ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အသက္အစိတ္မွာ ငါ အေတာ္မရင့္က်က္ခဲ့တာပါလားလို႔ ေတြးမိရင္း ေရးခ်ျဖစ္သြားတာေတြပါ.. ကိုယ့္အျမင္သက္သက္ေတြမို႔ ေသခ်ာေပါက္ မွားေကာင္းမွားႏိုင္ပါတယ္..

..

Worth reading if you are a parent and if you have some time - Why French Parents Are Superior    (and please don't forget to read comments.)

pN

Read more...

အဆံုးမရွိ၊ အစမရွိ၊ ဦးတည္ရာမရွိ၊ ဘာဆို ဘာမွမရွိေသာ စာေၾကာင္းမ်ား။

ခုရက္ပိုင္း အေတာ္ကို အလုပ္မ်ားတယ္။ ရံုးအလုပ္၊ အိမ္အလုပ္ စံုကလံုစိေနတာပဲ။
အလုပ္မရခင္တုန္းက အလုပ္တစ္ခုခု ရရင္ေတာ့၊ အလုပ္ထဲမွာ စာေလးနည္းနည္းပါးပါးေရးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတာ။
ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို ထင္ခဲ့မိတာလဲဆိုေတာ့၊ ဒီဘေလာ့ေပၚမွာတင္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအမ်ားစုကို ရံုးအလုပ္စားပြဲမွာ ထိုင္ေနရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။
ယူေအအီးမွာ အလုပ္လုပ္တုန္းက အလုပ္ထဲေရာက္ရင္ (အလုပ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့) စာအေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ဖုိ႔အခ်ိန္ရတယ္၊ (အလုပ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့) စာအေတာ္မ်ားမ်ား ေရးဖုိ႔အခ်ိန္ရတယ္။ ေပးအပ္တဲ့အလုပ္ကိုလဲ တာ၀န္ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေသးလို႔ လုပ္သက္တစ္ႏွစ္ခြဲအတြင္း လစာ သံုးခါ တိုးတာေတြဘာေတြေတာင္ ႀကံဳခဲ့ဖူးေသးတယ္။ အခု ဒီမွာေတာ့ (အလုပ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့) ဘာစာမွ မေရး၊မဖတ္တာေတာင္ ရံုးခ်ိန္အတြင္းမွာ အလုပ္ျပီးေအာင္ မနည္းစီမံခန္႔ခြဲေနရတယ္။ သိသာတဲ့အခ်က္က - ယူေအအီး (ဒူဘိုင္း)မွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၀န္ထမ္း ငါးေယာက္လုပ္ လုပ္တဲ့ စီမံကိန္းတစ္ခုကို ဒီမွာ တစ္ေယာက္ထဲ လုပ္ခိုင္းသလုိမ်ိဳး ျဖစ္ေနသေပါ့ေလ။ ဒူဘိုင္းတုန္းက စားပြဲမွာထိုင္ေနရင္ ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ျပီး စားပြဲေပၚ လာပို႔ေပးမယ့္ ေအာ့ဖစ္စ္ဘြိဳင္းတုိ႔၊ ဒီစာကို ဒီလိုအိတ္ထဲ ဒီလိုေလးပိတ္ျပီး ဟုိနားက စားပြဲကို ပို႔ေပးမယ့္ ရံုးအကူတို႔၊ ဟုိနားက ဒီနားသြားတာကို လိုက္ေမာင္းပို႔ေပးမယ့္ ဒရိုင္ဘာတုိ႔ ဘာတို႔ေတာင္ ရွိေသးတာေပါ့ေနာ္။

ဒီမွာေတာ့ အစကေန အဆံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္သာ သိမ္းႀကံဳးလုပ္ပါ။ မန္ေနဂ်ာမက၊ မန္ေနဂ်ာ့ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္ေနပါေစ၊ ကိုယ့္ေကာ္ဖီခြက္ေလး ကိုယ္ေဖ်ာ္လို႔၊ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုး ခြက္ကိုင္တိုး ပါပဲ။
အိမ္း ဒီလို ေျပာေၾကးဆို၊ ဒူဘိုင္းနဲ႔ ဗန္ကူဗား ရတဲ့လစာေတာ့ ကြာမွာေပ့ါလို႔ ေတြးမိၾကမလားပဲ။
ဆုိေတာ့ကာ၊ ကိုယ့္လို မန္ေနဂ်ာလယ္ဗယ္ မဟုတ္တဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ိဳးအတြက္ေတာ့ အနည္းငယ္မဆိုစေလာက္ ကြာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမွာေပ့ါ။ ဒါေပမဲ့ အခြန္ရွိတယ္။
ဒူဘိုင္းတုန္းက ဥပမာ- လစာ တစ္ေထာင္ ဆုိပါစို႔၊ ကိုယ့္အိတ္ထဲ တစ္ေထာင္စလံုး၀င္တယ္။ ဒီမွာေတာ့ လစာတစ္ေထာင္ဆိုရင္ ေနတဲ့ ျပည္နယ္ေပၚမူတည္ျပီး အခြန္ေဆာင္ေပးလိုက္ျပီးသကာလ၊ က်န္သေရြ႔ဟာ ကိုယ့္ဟာပါပဲ။ တစ္ႏွစ္လံုး ေပးထားလိုက္ရတဲ့ အခြန္ေတြ၊ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျပန္ေတာင္းခြင့္ရွိေပမယ့္၊ ေပးလိုက္ရတာတုန္းက တင္းေတာင္းနဲ႔  ၊ ျပန္ရေတာ့ ႏို႔ဆီဗူးခြက္ပိန္နဲ႔လို႔ ေျပာရမလိုပါ။
ဒါလဲ ရတဲ့၀င္ေငြ အနည္းအမ်ားေပၚမူတည္ျပီး ျပန္ရၾကတာ ကြာပါတယ္ေလလို႔ အစုိးရဘက္က ေရွ႔ေန႔လိုက္ေျပာရင္၊ ရပါတယ္။

http://www.cra-arc.gc.ca/tx/bsnss/tpcs/pyrll/t4032/jn12/bc-gnrlnf4032.pdf

အေစာနက မန္ေနဂ်ာရဲ့ မန္ေနဂ်ာလဲ ကုိယ္တိုင္ေဖ်ာ္ေသာက္ ဂေလာက္ဂေလာက္ ပါပဲလို႔ ေျပာလိုက္မိျပီး သတိရမိသြားတာ၊ ဟုိတေလာကက အစိုးရဌာနရဲ့ အႀကီးအကဲေတြ ရံုးမွာ အစည္းအေ၀းလာတက္ေတာ့လဲ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ ေဖ်ာ္ေသာက္ၾကတာ ေတြ႔တာပါပဲ။
ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ျမန္မာျပည္တုန္းက ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ အစိုးရလူႀကီးမင္းမ်ားနဲ႔ အေတာ္ကြာတာကို သတိရမိလိုက္ေသးတယ္။
ျမန္မာျပည္တုန္းက စီမံကိန္းတစ္ခု ဖြင့္ပြဲလုပ္ေတာ့ အစိုးရဘက္က စစ္ဘက္နယ္ဘက္ အႀကီးအကဲလူႀကီးမင္းမ်ား လာေရာက္မယ့္ေန႔မ်ားဆို အေတာ္အလုပ္ရွဴပ္တာကို သတိရမိတာပါ။ ေနာက္ျပီး အစားအေသာက္ဆိုလဲ သူတို႔စားျပီးမွ ကိုယ္တုိ႔ရံုးက ၀န္ထမ္းေတြ စားၾကရတာ။ ေနာက္ျပီး လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔လဲ ေသခ်ာစနစ္တက် ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ၾကရေသးတယ္။ [ဟိုတေလာက အက်ဥ္းက်ပ္ထဲက လြတ္လာတဲ့] ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး လာၾကည့္မယ့္ေန႔က သူ႔ကို တည္ခင္းမယ့္ အစားအစာကို အဆိပ္ကင္းမကင္း၊ သူမစားခင္ အရင္စစ္ေဆးၾကတာကိုေတာင္ မွတ္မိလိုက္ေသးတယ္။
ဒီမွာေတာ့ ႏိုင္င့ံအႀကီးအကဲ ရံုးကုိလာတာ မၾကံဳဖူးေသးေပမယ့္၊ အစိုးရဘက္က ရာထူးအလြန္ႀကီးေသာ အႀကီးအကဲမ်ား လာၾကတဲ့အခါ အလုပ္သေဘာအရ သက္ဆိုင္တဲ့ သူက လြဲရင္ ဘယ္သူမွ၊ ဘာမွေတာင္ မသိလိုက္ရပါဘူး။
အစုိးရဆိုလို႔ ( သိပ္ေတာ့ မဆိုင္ေပမယ့္ ) ဟုိတေလာက အကယ္ဒမီေပးပြဲမွာ - "ေလးစားရပါေသာ အႀကီးအကဲ ဦး ____ အား အကယ္ဒမီေပးပြဲ ဖြင့္ေပးပါရန္ ရိုေသေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္ " လို႔ - ၾကားလိုက္ရေတာ့ တုိ႔ႏိုင္ငံက လူမ်ားဟာ အလြန္တရာ ေလးစားတတ္ၾကတာ ေလးစားဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းလွပါလားလို႔ တစ္ေလးတစား ေတြးလိုက္မိေသးတယ္။

အကယ္ဒမီေပးပြဲဆုိလို႔ ခုတေလာ အိမ္မွာ တီဗြီေကဘယ္လ္ျဖတ္ထားေတာ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ဗြီဒီယုိ တစ္ခ်ိဳ႔ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဒီလို ၾကည့္မိတဲ့အခါ သတိထားမိတဲ့တစ္ခ်က္က တျဖန္းျဖန္းနဲ႔ ပါးခ်ၾကတာကိုပါ။ ဂ်ပန္ႀကီးက ျမန္မာမေလးကို ပါးခ်တာ အမ်ိဳးထိမခ်ိေအာင္ နာတတ္တဲ့ အခံစိတ္ေလးနဲ႔မို႔ စိတ္သေဘာမက်တာ အမွန္ပါ။
သို႔ေသာ္ ၾကည့္မိတဲ့ (သို႔မဟုတ္ ဖြင့္ထားျပီး မၾကည့္ျဖစ္ေသာ္ျငား ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္သလို၊ အသံကို နားေထာင္ေနမိတဲ့ ) ကားတစ္ခ်ိဳ႔အနက္က ကတ္ကတ္လန္ ဆိုတာမွာလဲ ပါးခ်လိုက္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ႏွင္းဆီစီးခ်င္း ဆိုတာမွာလဲ ပါးခ်လိုက္ၾကတာ၊ ျဖန္းကနဲ ျဖန္းကနဲပါပဲ။ တစ္ျခား ဘယ္ကားေတြမွာ ဒီလိုပဲ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို ပါးခ်ၾကလဲ လိုက္မမီေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ျပီး ဒီကားေတြကို ၾကည့္ရွဴသူကို အသက္အကန္႔မထားဘဲ ထုတ္ေ၀တဲ့အခါ၊ ျမန္မာကေလးငယ္ေတြ အသက္အရြယ္ အႀကီးအငယ္ မေရြး ၾကည့္ၾကေတာ့ ၊ ''ပါးခ်ျခင္း'' ဟာ ျပသနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းရာနည္းလမ္းပါလားလို႔ ေလးႏွစ္ ငါးႏွစ္အရြယ္ကေလးေတြ ထင္သြားမွာ စိုးရိမ္လိုက္မိေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့လဲ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ ျမန္မာေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အလြန္ ေလးစားဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေလးစားၾကတာမို႔ ဒါဟာ ထင္သေလာက္လဲ စိုးရိမ္စရာမရွိေလာက္ပါဘူးလို႔  ေျဖေတြးလိုက္မိပါတယ္။
ဂ်ပန္ႀကီးက ျမန္မာကားေတြ ၾကည့္ျပီး ဒီလိုလုပ္ဖုိ႔ အႀကံဥာဏ္ရတာပါ၊ ဒီလုိလုပ္တာ ဒီႏိုင္ငံမွာ အလြယ္တကူပဲ ခြင့္ျပဳတယ္ ထင္လို႔ပါ လို႔ မေျပာေလာက္ပါဘူး လို႔ ေတြးမိပါတယ္။

www.youtube.com/watch?v=JR_eRxvq4xk

ဒါပါပဲေလေနာ္။ အစ မရွိခဲ့သလို၊ အဆံုးလည္း မရွိပါ။ ဦးတည္ရာမရွိ၊ ဘာဆို ဘာမွမရွိေသာ စာေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႔ပါပဲ။     ။  




.

Read more...

ေတြးတဲ့အခါ သတိရပါ

''ဘယ္သြားမလို႔လဲ... ''
ေလွကားေပၚမွ တက္ႀကြစြာ ဆင္းလာသည့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ ကေလးမေလးကိုႀကည့္ျပီး သူမ ေမးခြန္းထုတ္လုိက္မိသည္။

''ဒီေန႔ ဘာေန႔လဲ သိလား....၊ အဲ.. ေမ့ေနျပီ မဟုတ္လား..။
ဒီေန႔ ဗယ္လင္တုိင္းေန႔ေလ။
ဒီေန႔ ဗယ္လင္တိုင္းေန႔၊ မေန႔က ျမန္္မာျပည္ရဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔၊ တစ္ေန႔က ျမန္မာျပည္ရဲ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔။ မေမ့ဘူးေနာ္။ အားလံုးကို မွတ္မိပါတယ္။ ခု.. သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ညစာသြားစားမလုိ႔ပါ။"

ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ေရာက္ကာနီးတိုင္း သူမ ေျပာေလ့ရွိသည္မ်ားကို၊ ကေလးမက သူမေျပာခင္ ဦးေအာင္ ေျပာျပီး ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ အျပင္သုိ႔ ထြက္သြားေလသည္။

ဗယ္လင္တိုင္းေန႔။ ခ်စ္သူမ်ားေန႔။

"မေမ့ပါဘူး..ေအရယ္..။ သိပ္ကို မွတ္မိတာေပ့ါ..။" -
စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္သည္။

-----------------------------

ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကို ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က တစ္ခါမွ မၾကားဖူးခဲ့။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာပင္ မသိခဲ့။
ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀နဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ လံုး၀ မၾကားဖူးခဲ့တာ ရန္ကုန္မွာ မေနဘဲ နယ္မွာအေနမ်ားခဲ့လို႔လား.. ေသခ်ာမသိပါ။
၁၉၉၄-၁၉၉၅၊ ၉တန္း-၁၀တန္းအရြယ္မွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ သီခ်င္းေခြထြက္ရာက စျပီး သိခဲ့သလိုပင္။

ေနာက္ျပီး ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေရာက္တိုင္း ရင္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္ရဖူးသူတစ္ေယာက္ထံမွ တန္ဖိုးအနည္းအမ်ား အဓိကမဟုတ္ဘဲ၊ အမွတ္တရ ခ်စ္လက္ေဆာင္တစ္ခုခု လိုခ်င္ခဲ့မိဖူးသည္ ကို သတိရမိသည္။
ခ်စ္သူမ်ားေန႔တြင္ စကားေလးတစ္ခြန္းကို ထပ္ခါတစ္လဲလဲ ၾကားခ်င္စိတ္ျဖင့္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို အရူးအမူး ေတာင့္တခဲ့ဖူးသည္။
တကယ္ေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္သေဘာေပါက္ေသာ္လည္း၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈ တစ္ခုခုကို လိုခ်င္ခဲ့မိသည္မွာ သူ႔ကို ခ်စ္ရလြန္းေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
'တကယ္ေတာ့ စီးပြားေရးသမားေတြအတြက္ ထြင္ထားသလို သက္သက္ပါပဲကြာ..' - ဟု သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးသည္ကိုလည္း အမွတ္ရမိသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ၊ တစ္ခုေသာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔တြင္ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ့လြန္းလွေသာ သူမသည္ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ ငိုေႀကြးေနခဲ့ဖူးသည္။

အတိတ္ဆီကုိ လြမ္းေမာစြာ ေတြးေနစဥ္တြင္ပင္၊ အိမ္ေရွ႔တြင္ ကားရပ္သံႏွင့္အတူ ကားတံခါးပိတ္သံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ တံခါးမဆီသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္မိသည္။

"ဟင္ အက်ီ ၤမလဲရေသးဘူးလား။ ဒီေန႔ ဘာေန႔လဲ သိလား။ ေမ့ေနျပီလား။"

"မေမ့ပါဘူး။ ဗယ္လင္တိုင္းေန႔ေလ..။"

"ဟာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အေမကေတာ့ လုပ္ျပီ ။ ဆရာ၀န္ကို ဒီအေၾကာင္းသြားေျပာရင္ အေမ့ကို သူငယ္ျပန္ေနျပီလား ဆိုျပီး ဆရာ၀န္က စ အံုးမယ္။ ဒါနဲ႔ .. အေမ့ ေျမးမေရာ။"

"ခုနကပဲ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားပါေစဟယ္။"

"အင္း ေကာင္းေလစြ။ ဒီေျမးနဲ႔ ဒီအဘြားနဲ႔ပဲ လိုက္တယ္။ အေမ ဒူးေခါင္းနာနာေနတယ္ဆိုလို႔.. ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပဖို႔ ခ်ိန္းထားလို႔ သမီးရံုးက ေစာျပန္လာတာ။
ေမ့ေနျပန္ျပီလား.. အေမရယ္.. ဒီလိုမွန္းသိ သမီး ဖုန္းအရင္ေခၚျပီး သတိေပးပါတယ္။"

"မေမ့ပါဘူး..ေအရယ္..။ သိပ္ကို မွတ္မိတာေပ့ါ..။ အေတြးလြန္သြားလို႔ပါဟယ္..။" -
စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္မိျပန္ေတာ့သည္။ ။


ပန္းႏြယ္
၂၀၁၂-၀၂-၁၄


တိမ္စေတြေႀကြ မိုးေရတဲ့လား



.

Read more...

ရင္ထဲမွာေတာ့ T.T.A

ရန္ကုန္ျမိဳ႔၏ ေႏြတစ္ေန႔။ ေနက ပူသည္။ ေခြၽးက ထြက္သည္။ ကားက က်ပ္သည္။ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။

ဤဘတ္စကားေပၚတြင္ ထိုင္ခံုရ၍သာ သူ ထုိင္လုိက္ခဲ့ရေသာ္လည္း မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို ေတြ႔ရေသာအခါတိုင္း၊ ထိုင္ခံုတြင္ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထုိင္ေနရသည္ကို စိတ္မလံု။ ထ ေပးျပန္လွ်င္လည္း အမ်ားအျမင္တြင္လည္းေကာင္း၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ား၏ အျမင္တြင္လည္းေကာင္း ဖြန္ေၾကာင္သူ ဟု အထင္ခံရဦးမည္။

ယခု သူ႔နေဘးတြင္ ရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာ အေတာ္ေတာ့ ေကာင္းသည္။
ေရသူမ စကတ္ ဟု ေခၚေသာ စကတ္အရွည္ႀကီးႏွင့္ အက်ီ ၤအျဖဴ ကိုယ္က်ပ္ကေလး ၀တ္ထားသည္။ ဆလင္းဘတ္အိတ္ကို လြယ္ထားၿပီး လက္တစ္ဘက္က စာအုပ္မ်ားကို ပိုက္ထားကာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုင္ထားေသာ က်န္လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ပင္ ကားလက္ကုိင္တန္းကို ပူးလ်က္ လွမ္းကိုင္ထားသည္။
ကားယိုင္သြားတုိင္း သူ႔ကိုယ္ေလးက လုိက္ၿပီး ယိုင္ေနသည္။
ေကာင္မေလးကို သူၾကည့္မေနေသာ္လည္း မ်က္လံုး၏ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ သူ ျမင္ေနရသည္။

ေကာင္မေလး တက္လာေသာ မွတ္တုိင္ကို သူ မသိလိုက္။
လွည္းတန္းအေက်ာ္ေလာက္ေရာက္မွသာ သူ႔နား ေရာက္လာသည္မွန္း သတိထားမိသည္။ လွည္းတန္းမေရာက္ခင္ မွတ္တုိင္ တစ္ခုခုမွ တက္လာျခင္းျဖစ္ရမည္။

“ေရွ႔မွာ အ၀ုိင္းဗိ်ဳ႔။ ကိုင္မထားရင္ ယုိင္သြားမယ္။ ယိုင္သြားရင္ ဒုိင္စားမယ္ေနာ္..။ နီးစပ္ရာေတြကို ကိုင္ထားၾကပါ...”

ကားစပယ္ရာက ေအာ္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုင္ရင္း တန္းကိုင္ထားေသာ မအားေသာလက္ျဖင့္ပင္ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ က်လာေသာ ဆံပင္မ်ားကို သပ္တင္လုိက္ေသးသည္။

ေၾသာ္ ဒုကၡ။ ဆင္းရဲျခင္းပါတကား။

ေၾသာ္ သုခ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတကား။

“ဒီမွာ…. ညီမ ထမင္းခ်ိဳင့္ ေပးထားမလား ။”
“ဟုတ္..ေက်းဇူးေနာ္..။”
“စာအုပ္ေတြပါ ေပးရင္ ေပးထားေလ...။”
“ဟုတ္..ေက်းဇူး...။”

စာအုပ္ေတြကို အရင္လွမ္းသည္။
ထို႔ေနာက္ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို လွမ္းသည္။
တံုးတိတိ လက္သည္းေလးမ်ားကို သတိထားမိသည္။
စာအုပ္က လယ္ဂ်ာစာအုပ္လိုမ်ိဳး ခပ္ရွည္ရွည္။ စာအုပ္ေထာင့္စြန္းတြင္ နာမည္ထိုးထားသည္။

“T.T.A”

“တီ..တီ..ေအ”

တီတီေအ ဆုိေတာ့ တင္တင္ေအးေပါ့ လို႔ ေတြးမိသည္။ မဟုတ္ေလာက္ေသးပါဘူး။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္နာမည္ေတာ့ မေပးေလာက္ပါဘူး။
တင့္တင့္ေအး ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဒါဆုိရင္ မတင့္။
ေနာက္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ရွိေသးတာက သြယ္သြယ္ေအာင္ ၊ သင္းသင္းေအာင္၊ သူသူ၊ သက္သက္။

ေတာ္ပါၿပီေလ။ ေတြ႔ႀကံဳဆံုရ ဘံုဘ၀၊ ခဏေန ခြဲရေတာ့မွာပဲ။ မေတြးေတာ့ပါဘူး။

တူးတူး လဲ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ။
ေၾသာ္ မေတြးေတာ့ပါဘူးဆုိ။

“ဆင္းရေတာ့မယ္။ ေက်းဇူးပဲေနာ္။”
“အာ..ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်”

သူမ ဆင္းေတာ့မည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို လွမ္းေပးလုိက္သည္။
ခ်စ္စ၇ာအေတာ္ေလးေကာင္းတဲ့ ကေလးမေလးပဲ။

“တီ..တီ..ေအ”

သူ တိုးတုိး ေရရြတ္လိုက္သည္။ ကံႀကံဳရင္ ျပန္ဆံုရအံုးမွာေပ့ါ တီတီေအေလးရယ္။

…။…


တီတီေအ ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆံုလိုက္ရတယ္။ သူဆင္းသြားတာက သံေစ်း မွတ္တိုင္။ သူဆင္းသြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာ ဆံႏြယ္ေလးတစ္ပင္ က်န္ခဲ့တယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ ၿငိၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ တီတီေအေလး ဆံပင္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဆံႏြယ္ေလးကေတာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနခဲ့တယ္။


ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ထဲတြင္ ခ်ေရးလိုက္ၿပီးေနာက္ သူ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ သူသည္ တီတီေအ ေလး ႏွင့္ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔လ်က္။

…။…

ေဟာ သူတက္လာၿပီ။ စံရိပ္ၿငိမ္ မွတ္တုိင္တြင္ သူစီးလာေသာ လိုင္းကား အရပ္၊
ေကာင္မေလး ကားေပၚတက္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္တစ္ခ်က္ ခုန္သြားသည္။
ငါ့ႏွယ္ေနာ္၊ ဘာရင္ခုန္စရာ ရွိလို႔လဲ။
ျပန္ထိန္းေသာ္လည္း မရေတာ့ၿပီ။

ရင္သည္ ခုန္လ်က္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရင္ခုန္လ်က္။

ဒီေန႔ ေကာင္မေလးက သူ႔ေဘးတြင္ လာရပ္သည္မဟုတ္။
သို႔ေသာ္ သူ႔ဆီမွ ၾကည့္လွ်င္ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ေကာင္မေလး ပိုက္ထားေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ကြန္ပ်ဴတာစင္တာ တစ္ခု၏ လိုဂိုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
ေကာင္မေလးက အဲဒီ့ကြန္ပ်ဴတာ စင္တာမွာ သင္တန္းတက္ေနတာလား။
အလုပ္လုပ္ေနတာလား။
ေကာင္မေလးက သံေစ်းမွတ္တိုင္မွာတြင္ပင္ ဆင္းသြားျပန္သည္။
ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုစိုက္သည့္ပံု သိပ္မရွိ။ မ်က္နွာေလးက ေဖာင္းေဖာင္းကေလးႏွင့္ စိတ္ေကာက္ေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ဆင္တူသည္။
တီတီေအေလးရယ္။

“ဒီနားမွာ ဒီကြန္ပ်ဴတာ စင္တာ ရွိတာပဲ၊ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တာ ထင္တယ္။”

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္၏ အေတြးကို ခဏငွားကာ ေတြးလိုက္မိသည္။

…။…

ဒီေန႔ေတာ့ ကခ်င္ ၀မ္းဆက္ေလးနဲ႔ပါလား။
သူ ဒီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လိုင္းကားစီးလာသည္မွာ ၾကာၿပီ။
ယခုလို ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ မိန္းကေလးမ်ားကိုေတြ႔တိုင္း သူ မွတ္မွတ္ရရ ရွိတတ္သည္ကို ၀န္ခံပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ယခု မိန္းကေလးကို အမွတ္ရဆံုး ျဖစ္ေနမိေခ်ျပီ။

ယေန႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ကားက အရင္ေန႔မ်ားကထက္ ပုိက်ပ္သည္။
ေကာင္မေလးက သူ႔ေဘးတြင္ လာရပ္ေခ်၏။

“စာအုပ္နဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ ေပးထားပါလား ညီမေလး...”
“ဟုတ္..ေက်းဇူး...။”

ညီမေလး ဟု ထည့္ေခၚလိုက္မိသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ေက်နပ္သြားသည္။
ဟုိေန႔ကလည္း တို႔ ကူျပီးကိုင္ေပးေသးတယ္ေလ။ မွတ္မိလားဟင္။ - ဟု စိတ္ထဲမွ ေမးေနမိသည္။

ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ေပၚရွိ နာမည္ကို မသိမသာျဖင့္ ေ၀့ျပီး ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။

T.T.A
Super Soft - Computer Training Centre

ေသခ်ာသြားၿပီ။
ထိုကြန္ပ်ဴတာ စင္တာတြင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။
မေတြ႔သည္မွာ ၾကာျပီမို႔ ယခုမွ ေတြ႔ရန္ မလြယ္။

ေၾကာင္လြန္းသည္ဟု အထင္ခံရမည္ ဆိုးေသာေၾကာင့္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးရန္ သိပ္မ၀ံ႔ေသာ္လည္း ေမးမွ ျဖစ္ေတာ့မည့္ အေျခအေနမို႔ ေမးရေခ်ေတာ့မည္။

ေကာင္မေလးက သူ႔ႏွလံုးသားအတြက္ သိပ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။
ဒီလိုသာ ေန႔တုိင္းနီးပါး အလုပ္သြားတုိင္း ျမင္ေတြ႔ေနရမည္ ဆိုလွ်င္ အနည္းဆံုး တရင္းတႏွီး စကားေျပာခြင့္ေလးရမွ ျဖစ္မည္။

လံု႔လ ၊ ၀ီရိယ ရွိလွစြာျဖင့္ ထိုကြန္ပ်ဴတာ စင္တာတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ထုိသူငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့မည္ ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

…။…

“ေအး ေျပာကြာ။ ရပါတယ္။ ခဏေနမွ အတန္း၀င္စရာရွိတာ။ မင္းလဲ ေပ်ာက္ေနတာၾကာေပါ့။ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ငါတုိ႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။”

“ဟုိတစ္ခါ ေတြ႔ေသးတယ္ေလကြာ။ မင္းသိန္း မဂၤလာေဆာင္တုန္းက။ မင္းေရာ ဘယ္ေတာ့ယူမွာလဲ။ သီတာနဲ႔ပဲလား။”

“သီတာနဲ႔ ျပတ္သြားတာ ႀကာၿပီကြ။ သူလဲ အျပင္ထြက္သြားၿပီ။ သူကလဲ ျပန္မလာခ်င္ဘူး။ ငါကလဲ သူ႔ေနာက္ မလုိက္ႏုိင္ဘူး။”

“ေအးကြာ၊ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ငါ မင္းဆီမွာ အခု အကူအညီ တစ္ခုေလာက္ ေတာင္းခ်င္လို႔ပါ။”

စကားအပိုေတြ သိပ္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ သိခ်င္တာကို ေမးမွျဖစ္ေတာ့မည္။ သူ ရင္ေတြ ခုန္လွၿပီ။

“ေျပာကြာ။ ရပါတယ္။ လုပ္ေပးႏိုင္တာရွိ ကူညီရမွာေပ့ါ။”

“မင္းတို႔ အလုပ္မွာကြာ နာမည္မွာ သြယ္တုိ႔ တင္တုိ႔ အဲ.. အဲလိုမ်ိဳး ကြာ။
အဂၤလိပ္လို ေပါင္းရင္ တီ နဲ႔ စ တဲ့ ဟာမိ်ဳး၊ သက္တုိ႔ သင္းတို႔။ အဲလို စာလံုးပါတဲ့ ကေလးမေလးေတြ ရွိလား။”

“တီ နဲ႔ စတာ ..။ သႏၲာ ဆုိတာပဲ ရွိတယ္ကြ။ ေက်ာင္းသူေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ မသိဘူး။ အလုပ္ထဲမွာေတာ့ က်န္တာ မရွိဘူး။ မသႏၲာ ပဲရွိတယ္။ မင္း အသိလား။ ”

“သႏၲာ.. သႏၲာတဲ့လား။”

သူ ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာသည္။

“အဲဒီ မသႏၲာရဲ့ နာမည္အရင္းက ဘာတဲ့လဲကြာ။ စိတ္မရွိပါနဲ႔ ငထြန္းရာ။”

“ဟာ..မင္းကလဲ။ ရပါတယ္။ ဒီေလာက္က ဘာမွမွ မဟုတ္တာ။ မသႏၲာက ငါ့အထက္က မန္ေနဂ်ာေလ။ မခင္သႏၲာေက်ာ္တဲ့။ မင္း အသိျဖစ္ေနတာလား။”

သူ ေမာသြားသည္။

ဖုန္းခြက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ရင္း - ဒါျဖင့္ ေကာင္မေလးက၊ တီတီေအေလးက အလုပ္ထဲက မဟုတ္ရင္ သင္တန္းေက်ာင္းသူထဲကေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သိဖုိ႔ ဘယ္လြယ္ေတာ့မလဲ - လို႔ ေတြးမိရင္း စိတ္ဓာတ္က်ခ်င္သေယာင္ျဖစ္သြားသည္။

မထူးပါဘူးေလ။ ေျပာျပလိုက္ေတာ့မည္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အကူအညီ ေတာင္းၾကည့္ေတာ့မည္။

ခ်စ္ျခင္းတရားအတြက္ ေပၚေပါက္လာေသာ သတၲိမ်ားသည္ သူ႔ရင္ထဲတြင္ အျပည့္။

“ဒီလိုကြာ။ မင္းတုိ႔ဆီမွာ သင္တန္းလာတက္ေနတာထင္တယ္။
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ကြာ။ ခ်စ္စရာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ မ်က္ႏွာ ေဖာင္းေဖာင္းေလးနဲ႔ကြာ။ ငါနဲ႔ ကားေပၚမွာ ခဏခဏ ရွိၿပီ ဆံုတာ။ ဒီေန႔လဲ ထပ္ေတြ႔ေသးတယ္။
ငါ မေနႏုိင္ေတာ့လို႔ မင္းဆီကမ်ား နာမည္သိရမလားလို႔ လွမ္းေမးတာ။ ေနပါေတာ့ကြာ။
ေက်းဇူးပါပဲ။ ”

“ဒါနဲ႔ ခုနက သင္းတုိ႔ သက္တုိ႔ ဆိုတာက်ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို သိတာလဲ။
ၿပီးေတာ့ ဘယ္မွာေနတာလဲ.. မင္းသိလား။”

“စံရိပ္ၿငိမ္မွာ ေနတာ ထင္တယ္ကြ။”

“စံရိၿငိမ္မွာ..လား”

သူ႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ေနာက္မွ သံေယာင္လိုက္သည္။

“ေအး။ စံရိပ္ၿငိမ္မွတ္တုိင္ကေန တက္တက္လာတာကြာ။
စာအုပ္ေထာင့္စြန္းမွာ တီတီေအ လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႔လို႔ သင္းသင္းတုိ႔ သက္သက္တုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္မလားလို႔ ငါ့ဘာသာ ေတြးၾကည့္ေနတာ။
ခ်စ္စရာေလးကြ။
မင္း သိမယ္ထင္တာပဲ။ တီတီေအ ဆိုတာ ဘယ္သူျဖစ္ႏုိင္မလဲ။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ ကခ်င္၀မ္းဆက္ေလး ၀တ္ထားတယ္ကြာ..။”

သူ ေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ့ေလး ေျပာလုိက္သည္။

“ေသပါေတာ့ကြာ..ထိန္လင္းေအာင္ရာ။”

“အမ္ ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ။”

“အဲဒါ ငါ့ေကာင္မေလးကြ။ ႏွင္း ပါ။
ဒီအလုပ္ေရာက္မွ စ ေတြ႔တာ။ ဒီေန႔ ထူးထူးျခားျခား ကခ်င္၀မ္းဆက္ေလး ၀တ္ထားတာ ဆိုလို႔ ငါတုိ႔ဆီမွာ ႏွင္းပဲ ရွိတယ္။”

“ႏွင္း..ဟုတ္လုိ႔လား။ ငါေျပာေနတဲ့ တစ္ေယာက္က တီတီေအလို႔ နာမည္ အတိုေကာက္ ေရးထားတာပါ။”

လက္က်န္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးျဖင့္ သူ အထြန္႔တက္လိုက္သည္။

“ထိန္လင္းေၾကာင္..မင္း ေက်ာင္းတုန္းက အတုိင္းပဲ လို႔ ေျပာရင္ မင္း စိတ္ဆိုးအံုးမယ္။
တီတီေအ ဆိုတာ ငါ ေလကြာ။
တင္ထြန္းေအာင္ ေလကြာ..။
ငါ့ေကာင္မေလးကို ႀကိဳက္သလို ေလ့လာရေအာင္.. ငါ့စာအုပ္ေတြ ေပးထားတာေလ။
မင္းကို ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။
ငါကြာ.. မင္း မုိလို႔ေပ့ါကြာ..။”

…။…

ထုိညက သူ အိပ္မက္ မက္သည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ သူသည္ တီတီေအ ေလး ႏွင့္ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔လ်က္။
ေၾသာ္..ရက္စက္လိုက္တဲ့ တီတီေအေလးရယ္။

ဟမ္.. မဟုတ္ေသးပါဘူး..။
ေၾသာ္..ႏွင္းရယ္…။

… ။ ။ ။ …


ပန္းႏြယ္

(၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၆ရက္ေန႔တြင္ ဇာတိႏြယ္ အတြက္ Apple-pie အမည္ျဖင့္ ေရးခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ျဖည့္စြက္ျပင္ဆင္သည္။)











.

Read more...

“ထံုထံု” ႏွင့္ “တုိ႔.. သန္ရာ သန္ရာ”

ေမလံု ။ ။ ကင္ဂ်ံဳအီ ေသသြားျပီတဲ့ေနာ္။ နင္.. အဲဒီ့သတင္းၾကားျပီးျပီလား။

ေရႊထံု။ ။ ဟင္ မၾကားရေသးပါဘူး။ ဘယ္သူလဲ... ဘယ္ကလဲ..။

ေမလံု ။ ။ နင္ကလဲ.. ။ တကယ္ပါပဲ...။ ကင္ဂ်ံုအီ ကို ေတာင္ မသိဘူးလား။ ကိုရီးယားကေလ...။

ေရႊထံု။ ။ ဟယ္..ဟုတ္လား..။ ဘယ္ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားလဲ။ ငါက မင္းသားေတြရဲ့ နာမည္အရင္းေတြ မသိဘူးဟဲ့။ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္နာမည္ေတြပဲ သိတာ။

ေမလံု ။ ။ ငါ့ႏွယ္..ေရႊထံုရယ္...။ ေသလိုက္ပါေတာ့...ဟယ္။ ။



.

http://en.wikipedia.org/wiki/Kim_Jong-il
http://www.cnn.com/2011/12/18/world/asia/north-korea-leader-dead/index.html

.





ထံုထံု:
ထံုထံုႏွင့္ “သူေသမွ ေမြးမယ္”



.

Read more...